Judgement of Delhi Highcourt – Dev Kumar Yadav @ Deva v. State – Criminal Appeal No. 780/2018 | 10-05-2019 (POCSO Case)

Dev Kumar Yadav @ Deva v. State

(High Court Of Delhi)

Criminal Appeal No. 780/2018 | 10-05-2019

SANJEEV SACHDEVA, J.

CRL.A. 780/2018 & Crl. M.A. 4512/2019 (for summoning of witnesses)

1. Appellant impugns judgment on conviction dated 27.03.2018 and orders on sentence dated 02.04.2018 whereby, the appellant has been convicted of an offence under Section 6 Protection of Children from Sexual Offence Act (in short ‘POCSO’) and sentenced to undergo rigorous imprisonment for a period of 10 years and to pay a fine of Rs. 5000/-, in default, to undergo one month simple imprisonment.

2. As per the prosecution, a complaint was received on 29.01.2016, from the mother of the child victim that on 29.01.2016 at about 1.00 am, her son S… (hereinafter referred to as ‘child victim), a minor boy aged about 5 years, disclosed to her that accused had called him in his room and committed sodomy with him after removing his clothes, due to which, he suffered a lot of pain and after committing this act, the accused also threatened him not to disclose about this to anyone, otherwise he would kill him. She further stated that she herself checked the anus of child victim and found some blood was oozing from it. When her husband returned home in the night at around 11.00 pm, she told him about it and thereafter, police was informed.

3. In order to prove the charge against the petitioner, prosecution examined as many as 13 witnesses. The appellant/accused did not lead any evidence in his defence. The trial court, relying on the testimony of the prosecution witnesses and also noticing the fact that there was no material cross-examination of the witnesses, held the appellant guilty and convicted him of the said offence.

4. An application under Section 391 Cr. P.C. has been filed on behalf of the appellant contending that the manner in which trial has been conducted shows that principles of natural justice have been violated and the appellant has been declined a fair opportunity of being defended. It is contended that an Amicus Curiae was appointed by the trial court on behalf of the appellant, but he did not provide the requisite assistance.

5. Digital Copy of the Trial Court was requisitioned and examined.

6. Perusal of the cross-examination of the witnesses shows that some witnesses have not been cross examined and for others, there is very sketchy cross examination and even for those witnesses who have been cross examined, on material aspects there is no cross examination at all.

7. PW-3 i.e. the victim has been cross-examined as under:-

“Mere Papa ke pass rickshaw hai. Ye kehna sahi hai ki mere papa ki rickshaw accused ke ghar ke saamne hi khadi rehti hai. Ye baat sahi hai ki accused ko achha nahi lagta tha ki mere papa ki rickshaw uske ghar ke saamne khadi ho aur is baat per mere papa ki aur Deva uncle ki ladai hui thi. Ek baar main apne bhai ke sath khelte khelte cycle per muh ke bal gir gaya tha. Ye kehna galat hain ki papa ke kehne per maine aaj Deva uncle ke baare main jhoth bola hai. Ye kehna galat hai ki Deva uncle ne mere sath kuchh nahi kiya”.

8. PW-4, mother of the child victim who had extensively deposed and exhibited several documents has been cross-examined as under:-

“It is correct that my husband has a rickshaw. It is wrong to suggest that my son S received injury while playing with his brother. It is wrong to suggest that accused Dev Kumar has been falsely implicated in the present case as my husband used to have quarrel with him. It is wrong to suggest that no such offence was committed by accused Dev Kumar. It is wrong to suggest that I am deposing falsely at the instance of my husband”.

9. PW-5, father of the child who has also deposed extensively cross-examined as under:-

“It is correct that I have a rickshaw. It is wrong to suggest that my son S received injury while playing with his brother. It is wrong to suggest that accused Dev Kumar has been falsely implicated in the present case as I used to have quarrel with him over parking of rickshaw. It is wrong to suggest that no such offence was committed by accused Dev Kumar. It is wrong to suggest that I am deposing falsely in order to implicate the accused.”

10. There is no cross-examination done of the witnesses who have deposed as PW-6, PW-8, PW-9 and PW-11.

11. The Investigating Officer, who was examined as PW-10 and who has exhibited material documents, has been cross-examined as under:-

“It is correct that place of incident is a residential area. I did not record any statement of any neighbour. During the course of inquiry, I did not find any person who had seen the victim child while entering the room of accused or going away from the same.

It is wrong to suggest that during the course of investigation, I came to know that the victim child sustained injury due to a fall on a bicycle while playing with other children. It is wrong to suggest that the blanket was planted in the present case after due fabrication. It is wrong to suggest that in collusion with the parents of victim child, I had falsely registered a case against the accused or that I am deposing falsely. It is wrong to suggest that exhibits were fabricated and tempered at the police station prior to sending the same to FSL.”

12. PW-13 who is the doctor who had medically examined the victim and prepared the MLC has been cross-examined as under:-

“It is wrong to suggest that during play, these injuries are possible, if the child falls on a bicycle. It is further wrong to suggest that I mentioned the alleged history on the MLC as told to me by the accompanying police official.”

13. It is thus apparent from the record that on material aspects of the case there is either no cross-examination or no effective material cross-examination of the witnesses.

14. Even the trial court in the impugned judgment, while discussing the evidence produced by the prosecution and the testimony of the witnesses, has recorded that there is no material cross-examination of some of the witnesses.

15. The trial court in the impugned judgment records that for PW-1, PW-2, PW-5, PW-6, PW-7, PW-8, PW-9, PW-11 and PW-12 there is either no cross-examination or no material cross-examination.

16. The judgment clearly reflects on the manner in which the trial has been conducted.

17. The appellant has been charged of an offence under Section 6 of POCSO Act, which is punishable with an imprisonment of not less than 10 years and may extend to imprisonment to life.

18. When a person is charged with an offence which may entail punishment up to life, it is incumbent upon the State as also the trial Courts to ensure that a fair trial is held and a fair opportunity to defend is afforded to every accused.

19. Accused is entitled to free legal aid in case the accused is not in a position to engage a private counsel. In the present case, the appellant was entitled to a fair opportunity of defending himself. he did not engage a private counsel but was provided a legal aid counsel.

20. The manner in which the cross-examination has been conducted on the part of the accused by Amicus Curiae clearly shows that no serious efforts were made to defend the accused. If the Amicus Curiae does not or is not in a position to effectively provide assistance to an accused, the Trial Court is obliged to correct the situation. Even the trial court failed to take any remedial steps. The manner in which the cross-examination has been conducted has clearly led to failure of justice.

21. Reference may be had to the judgment of the Supreme Court in Brig. Sukhjeet Singh (Retd.) MVC Vs. The State of Uttar Pradesh & Ors. 2019 SCC Online SC 72 [LQ/SC/2019/132] in Crl. Appeal No. 148 of 2019, whereby the Supreme Court has laid down that power to take additional evidence under Section 391 Cr. P.C. is with an object to appropriately decide the appeal and to secure ends of justice.

22. The Supreme Court referring to an earlier judgment in Rajeshwar Prasad Misra Vs. State of West Bengal & Anr. AIR 1965 SC 1887 [LQ/SC/1965/167] held that additional evidence may be necessary not because it would be impossible to pronounce judgment but because there would be failure of justice without it.

23. No doubt, the appellate court would allow an application under Section 391 Cr. P.C. very sparingly and only in suitable cases.

24. In my view the present case, as noticed above, is one of the rare case where clear failure of justice has occurred on account of complete non-effective cross-examination of the prosecution witnesses. Further, the trial court also erred in not remedying the situation at the appropriate stage by appointing another Defence counsel to conduct the cross-examination of the witnesses.

25. Reference may also be had to the judgment dated 21.02.2014 of a Division Bench of this Court in State Vs. Sanjay Kumar Valmiki: Death Sentence Reference No. 3 of 2012 (2014 SCC OnLine Del 794 : 2014 Cri LJ (NOC 396) 120) directed a retrial, where the Bench found that failure of justice had occasioned. The Division Bench quoted the following paragraphs of the judgment of the Supreme Court in Zahira Habibullah Sheikh Vs. State of Gujarat (2004) Crl. L.J. 2855) as under: –

“35. …..The concept of fair trial entails familiar triangulation of interests of the accused, the victim and the society and it is the community that acts through the State and prosecuting agencies. Interests of society are not to be treated completely with disdain and as persona non grata. Courts have always been considered to have an overriding duty to maintain public confidence in the administration of justice — often referred to as the duty to vindicate and uphold the “majesty of the law”. Due administration of justice has always been viewed as a continuous process, not confined to determination of the particular case, protecting its ability to function as a court of law in the future as in the case before it. If a criminal court is to be an effective instrument in dispensing justice, the Presiding Judge must cease to be a spectator and a mere recording machine by becoming a participant in the trial evincing intelligence, active interest and elicit all relevant materials necessary for reaching the correct conclusion, to find out the truth, and administer justice with fairness and impartiality both to the parties and to the community it serves. Courts administering criminal justice cannot turn a blind eye to vexatious or oppressive conduct that has occurred in relation to proceedings, even if a fair trial is still possible, except at the risk of undermining the fair name and standing of the judges as impartial and independent adjudicators.

36. The principles of rule of law and due process are closely linked with human rights protection. Such rights can be protected effectively when a citizen has recourse to the courts of law. It has to be unmistakably understood that a trial which is primarily aimed at ascertaining the truth has to be fair to all concerned. There can be no analytical, all-comprehensive or exhaustive definition of the concept of a fair trial, and it may have to be determined in seemingly infinite variety of actual situations with the ultimate object in mind viz. whether something that was done or said either before or at the trial deprived the quality of fairness to a degree where a miscarriage of justice has resulted. It will not be correct to say that it is only the accused who must be fairly dealt with. That would be turning a Nelson’s eye to the needs of the society at large and the victims or their family members and relatives. Each one has an inbuilt right to be dealt with fairly in a criminal trial. Denial of a fair trial is as much injustice to the accused as is to the victim and the society. Fair trial obviously would mean a trial before an impartial judge, a fair prosecutor and atmosphere of judicial calm. Fair trial means a trial in which bias or prejudice for or against the accused, the witnesses, or the cause which is being tried is eliminated. If the witnesses get threatened or are forced to give false evidence that also would not result in a fair trial. The failure to hear material witnesses is certainly denial of fair trial.”

26. Further, reference may also be had to the judgment of this Court in ‘Mumtaz vs. State (Govt. of NCT of Delhi)’, 2013 (2) JCC 1308 and ‘Nav Rattan Vs. State (NCT of Delhi’, 2014 (2) JCC 1193 wherein in similar circumstances, this Court noticing that there was either no or ineffective cross-examination by the legal aid counsel, issued directions for an opportunity to the accused to cross-examine the witnesses afresh.

27. In view of the above, I am of the view that failure of justice has occurred on account of lack of effective cross examination of the prosecution witnesses. The impugned judgment in the facts of the case cannot be sustained. Accordingly, the impugned judgment dated 27.03.2018 and order on sentence dated 02.04.2018 are set aside.

28. The matter is remanded to the Court of Additional Sessions Judge for a re-trial. Trial shall commence from the stage of the crossexamination of the prosecution witnesses. It is clarified that the transcript of the evidence already recorded will remain and can be referred to by counsel on either side. A proper opportunity shall be given to learned counsel for the accused to cross-examine the prosecution witnesses afresh. This would include the right of the prosecution to seek re-examination of any of the witnesses in accordance with law. Further the right of the accused to lead evidence in accordance with law is also reserved.

29. This Court appoints Mr. Adit S. Pujari, Advocate on the panel of the Delhi High Court Legal Services Committee as the Amicus Curiae for the accused/appellant in the Trial Court.

30. The Matter shall be listed before the District & Sessions Judge, Rohini Courts (North-West), Delhi on 20.05.2019 for being assigned to the Court of learned Additional Sessions judge, other than the one who delivered the impugned judgment on conviction and order on sentence which have been set aside.

31. The accused/appellant shall also be produced from judicial custody in that Court. It is further clarified that in case the accused/appellant wishes to engage any other counsel of his choice then the option would be made available to him by the learned District & Sessions Judge, Rohini Courts (North-West), Delhi.

32. The concerned trial court is directed to expedite the trial and endeavour to conclude the same within a period of three months from the date of first assignment and a judgment be delivered not later than one month of conclusion of the trial.

33. The appeal is, accordingly, allowed in the above terms. The appeal along with the pending application is accordingly disposed of.

34. This Court appreciates the assistance rendered by Mr. Adit S. Pujari, Advocate appearing on behalf of Delhi High Court Legal Services Committee as also by Ms. Meenakshi Dahiya, Advocate, Addl. PP for the State.

Crl. M. (Bail) 1190/2018 (for suspension of sentence)

Application for suspension of sentence is rejected.

However, it would be open to the appellant to apply for grant of bail before the concerned court and on such an application being moved, the same would be considered in accordance with law, without being influenced by anything stated in this judgment.

35. Order Dasti under signatures of the Court Master.

Tamil Translated by Google Translation

சஞ்சீவ் சச்தேவா, ஜே.

CRL.A. 780/2018 & Crl. M.A. 4512/2019 (சாட்சிகளை அழைப்பதற்காக)

1) மேல்முறையீட்டாளர் 27.03.2018 தேதியிட்ட தண்டனை மீதான தீர்ப்பை எதிர்த்தும், 02.04.2018 தேதியிட்ட தண்டனையை பிறப்பித்தும் உத்தரவு பிறப்பிக்கிறார். இதன் மூலம், மேல்முறையீட்டாளர் பாலியல் குற்றங்களிலிருந்து குழந்தைகளைப் பாதுகாக்கும் சட்டம் (சுருக்கமாக ‘போக்சோ’) பிரிவு 6 இன் கீழ் ஒரு குற்றத்திற்காக குற்றவாளி என நிரூபிக்கப்பட்டு 10 ஆண்டுகள் கடுங்காவல் சிறைத்தண்டனையும், தவறினால் ரூ. 5000/- அபராதமும் செலுத்த வேண்டும். ஒரு மாத எளிய சிறைத்தண்டனை அனுபவிக்க வேண்டும்.

2) அரசுத் தரப்பு அறிக்கையின்படி, பாதிக்கப்பட்ட குழந்தையின் தாயிடமிருந்து 29.01.2016 அன்று ஒரு புகார் வந்தது, அதில் 29.01.2016 அன்று அதிகாலை 1.00 மணியளவில், அவரது மகன் எஸ்… (இனிமேல் ‘குழந்தை பாதிக்கப்பட்டவர்’ என்று குறிப்பிடப்படுகிறார்), சுமார் 5 வயதுடைய மைனர் பையன், குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் தன்னை தனது அறைக்கு அழைத்து, தனது ஆடைகளை கழற்றிவிட்டு தன்னுடன் ஓரினச்சேர்க்கை செய்ததாகவும், இதன் காரணமாக, தனக்கு மிகுந்த வலி ஏற்பட்டதாகவும், இந்தச் செயலைச் செய்த பிறகு, குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் இதை யாரிடமும் சொல்ல வேண்டாம் என்றும், இல்லையெனில் தன்னைக் கொன்றுவிடுவேன் என்றும் மிரட்டியதாகவும் கூறினார். பாதிக்கப்பட்ட குழந்தையின் ஆசனவாயை தானே பரிசோதித்ததாகவும், அதிலிருந்து சிறிது இரத்தம் கசிவதைக் கண்டதாகவும் அவர் மேலும் கூறினார். இரவு 11.00 மணியளவில் தனது கணவர் வீடு திரும்பியபோது, ​​அவர் அதைப் பற்றி அவரிடம் கூறினார், அதன் பிறகு, காவல்துறைக்கு தகவல் தெரிவிக்கப்பட்டது.

3) மனுதாரர் மீதான குற்றச்சாட்டை நிரூபிக்க, அரசுத் தரப்பு 13 சாட்சிகளை விசாரித்தது. மேல்முறையீட்டாளர்/குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் தனது பாதுகாப்பில் எந்த ஆதாரத்தையும் முன்வைக்கவில்லை. வழக்கு விசாரணை நீதிமன்றம், அரசு தரப்பு சாட்சிகளின் சாட்சியங்களை நம்பி, சாட்சிகளின் குறுக்கு விசாரணை எதுவும் இல்லை என்பதைக் கவனித்து, மேல்முறையீட்டாளரை குற்றவாளி எனக் கண்டறிந்து, அவர் மீது குற்றம் சாட்டப்பட்டது.

4) வழக்கு விசாரணை நடத்தப்பட்ட விதம் இயற்கை நீதியின் கொள்கைகள் மீறப்பட்டுள்ளன என்பதைக் காட்டுகிறது என்றும், மேல்முறையீட்டாளருக்குப் பாதுகாப்பு அளிக்க நியாயமான வாய்ப்பு மறுக்கப்பட்டுள்ளது என்றும் வாதிட்டு, மேல்முறையீட்டாளர் சார்பாக பிரிவு 391 குற்றவியல் நடைமுறைச் சட்டத்தின் கீழ் ஒரு விண்ணப்பம் தாக்கல் செய்யப்பட்டுள்ளது. மேல்முறையீட்டாளர் சார்பாக விசாரணை நீதிமன்றத்தால் ஒரு அமிகஸ் கியூரியா நியமிக்கப்பட்டார், ஆனால் அவர் தேவையான உதவியை வழங்கவில்லை என்று வாதிடப்படுகிறது.

5) விசாரணை நீதிமன்றத்தின் டிஜிட்டல் நகல் கோரப்பட்டு விசாரிக்கப்பட்டது.

6) சாட்சிகளின் குறுக்கு விசாரணையை ஆராய்ந்ததில், சில சாட்சிகள் குறுக்கு விசாரணை செய்யப்படவில்லை என்பதைக் காட்டுகிறது, மற்றவர்களுக்கு, மிகவும் தெளிவற்ற குறுக்கு விசாரணை உள்ளது, மேலும் குறுக்கு விசாரணை செய்யப்பட்ட சாட்சிகளுக்கு கூட, பொருள் அம்சங்களில் குறுக்கு விசாரணை இல்லை.

7) PW-3 அதாவது பாதிக்கப்பட்டவர் குறுக்கு விசாரணைக்கு உட்படுத்தப்பட்டுள்ளார்:-

“மேரே பாப்பா கே பாஸ் ரிக்‌ஷா ஹை. யே கெஹ்னா சாஹி ஹை கி மேரே பாப்பா கி ரிக்ஷா குற்றம் சாட்டப்பட்ட கே கர் கே சாம்னே ஹி காதி ரெஹ்தி ஹை. யே பாத் சாஹி ஹை கி குற்றம் சாட்டப்பட்ட கோ அச்சா நஹி லக்தா தா கி மேரே பாப்பா கி ரிக்‌ஷா உஸ்கே பர் பாடி ஹொ உஸ்கே ஹோ கி அவுர் தேவா மாமா கி லடாய் ஹுய் தீ குச் நஹி கியா”.

8) பாதிக்கப்பட்ட குழந்தையின் தாயார் PW-4, பல ஆவணங்களை காட்சிப்படுத்தி, விரிவாக சாட்சியம் அளித்து, கீழ்க்கண்டவாறு குறுக்கு விசாரணை செய்யப்பட்டார்:-

“என் கணவருக்கு ரிக்‌ஷா இருப்பது சரிதான். என் மகன் S தனது சகோதரனுடன் விளையாடும்போது காயமடைந்ததாகக் கூறுவது தவறு. குற்றம் சாட்டப்பட்ட தேவ் குமார் தற்போதைய வழக்கில் பொய்யாகச் சேர்க்கப்பட்டதாகக் கூறுவது தவறு, ஏனெனில் என் கணவர் அவருடன் சண்டையிட்டார். குற்றம் சாட்டப்பட்ட தேவ் குமார் அத்தகைய குற்றத்தைச் செய்யவில்லை என்று கூறுவது தவறு. என் கணவரின் அறிவுறுத்தலின் பேரில் நான் பொய்யாக வாக்குமூலம் அளிக்கிறேன் என்று கூறுவது தவறு”.

9) குற்றவாளி-5, குழந்தையின் தந்தை, அவர் கீழ்க்கண்டவாறு விரிவாக குறுக்கு விசாரணை செய்துள்ளார்:-

“எனக்கு ரிக்‌ஷா இருப்பது சரிதான். என் மகன் எஸ் தனது சகோதரனுடன் விளையாடும்போது காயமடைந்ததாகக் கூறுவது தவறு. குற்றவாளி தேவ் குமார் தற்போதைய வழக்கில் பொய்யாகச் சேர்க்கப்பட்டதாகக் கூறுவது தவறு, ஏனெனில் ரிக்‌ஷாவை நிறுத்துவது தொடர்பாக நான் அவருடன் சண்டையிட்டேன். குற்றம் சாட்டப்பட்ட தேவ் குமார் அத்தகைய குற்றத்தைச் செய்யவில்லை என்று கூறுவது தவறு. குற்றம் சாட்டப்பட்டவரை சிக்க வைப்பதற்காக நான் பொய்யாக சாட்சியம் அளிக்கிறேன் என்று கூறுவது தவறு.”

10) PW-6, PW-8, PW-9 மற்றும் PW-11 என வாக்குமூலம் அளித்த சாட்சிகளிடம் குறுக்கு விசாரணை எதுவும் செய்யப்படவில்லை.

11) PW-10 ஆக விசாரிக்கப்பட்டு, ஆவணங்களை காட்சிப்படுத்திய புலனாய்வு அதிகாரியிடம், கீழ்க்கண்டவாறு குறுக்கு விசாரணை செய்யப்பட்டது: “சம்பவம் நடந்த இடம் ஒரு குடியிருப்பு பகுதி என்பது சரிதான். நான் எந்த அண்டை வீட்டாரின் வாக்குமூலத்தையும் பதிவு செய்யவில்லை. விசாரணையின் போது, ​​குற்றம் சாட்டப்பட்டவரின் அறைக்குள் நுழையும்போதோ அல்லது அங்கிருந்து செல்லும்போதோ பாதிக்கப்பட்ட குழந்தையைப் பார்த்ததாக யாரையும் நான் காணவில்லை. விசாரணையின் போது, ​​பாதிக்கப்பட்ட குழந்தை மற்ற குழந்தைகளுடன் விளையாடும்போது மிதிவண்டியில் விழுந்ததால் காயம் அடைந்ததாக எனக்குத் தெரியவந்தது என்று கூறுவது தவறு. தற்போதைய வழக்கில் போர்வை சரியான கட்டுக்கதைக்குப் பிறகு நடப்பட்டதாகக் கூறுவது தவறு. பாதிக்கப்பட்ட குழந்தையின் பெற்றோருடன் கூட்டுச் சேர்ந்து, குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் மீது நான் பொய்யாக வழக்குப் பதிவு செய்தேன் அல்லது நான் பொய்யாக வாக்குமூலம் அளித்தேன் என்று கூறுவது தவறு. கண்காட்சிகள் FSLக்கு அனுப்புவதற்கு முன்பு காவல் நிலையத்தில் ஜோடிக்கப்பட்டு மென்மையாக்கப்பட்டன என்று கூறுவது தவறு.”

12) பாதிக்கப்பட்டவரை மருத்துவ ரீதியாக பரிசோதித்து MLC-க்கு தயார்படுத்திய மருத்துவர் PW-13, கீழ்க்கண்டவாறு குறுக்கு விசாரணை செய்யப்பட்டுள்ளார்:-

“விளையாட்டின் போது, ​​குழந்தை மிதிவண்டியில் விழுந்தால் இந்த காயங்கள் ஏற்பட வாய்ப்புள்ளது என்று கூறுவது தவறு. உடன் வந்த காவல்துறை அதிகாரி என்னிடம் கூறியபடி MLC-யில் கூறப்படும் வரலாற்றை நான் குறிப்பிட்டதாகக் கூறுவதும் மேலும் தவறானது.”

13) எனவே, வழக்கின் முக்கிய அம்சங்களில் குறுக்கு விசாரணை இல்லை அல்லது சாட்சிகளின் பயனுள்ள குறுக்கு விசாரணை இல்லை என்பது பதிவிலிருந்து தெளிவாகிறது.

14) விசாரணை நீதிமன்றம் கூட, அரசு தரப்பு அளித்த சாட்சியங்கள் மற்றும் சாட்சிகளின் சாட்சியங்களைப் பற்றி விவாதிக்கும் அதே வேளையில், சில சாட்சிகளின் குறுக்கு விசாரணை எதுவும் இல்லை என்று பதிவு செய்துள்ளது.

15) விசாரணை நீதிமன்றம், PW-1, PW-2, PW-5, PW-6, PW-7, PW-8, PW-9, PW-11 மற்றும் PW-12 வழக்குகளுக்கு குறுக்கு விசாரணை அல்லது பொருள் சார்ந்த குறுக்கு விசாரணை எதுவும் இல்லை என்று தீர்ப்பில் பதிவு செய்துள்ளது.

16) விசாரணை நடத்தப்பட்ட விதத்தை தீர்ப்பு தெளிவாக பிரதிபலிக்கிறது.

17) மேல்முறையீட்டாளர் மீது POCSO சட்டத்தின் பிரிவு 6 இன் கீழ் குற்றம் சாட்டப்பட்டுள்ளது, இது 10 ஆண்டுகளுக்கு குறையாத சிறைத்தண்டனை மற்றும் ஆயுள் தண்டனை வரை நீட்டிக்கப்படலாம்.

18) ஒரு நபருக்கு ஆயுள் தண்டனை விதிக்கப்படும் ஒரு குற்றம் சாட்டப்பட்டால், நியாயமான விசாரணை நடத்தப்படுவதையும், ஒவ்வொரு குற்றம் சாட்டப்பட்டவருக்கும் வாதாட நியாயமான வாய்ப்பு வழங்கப்படுவதையும் உறுதி செய்வது மாநிலத்தின் பொறுப்பாகும்.

19) குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் ஒரு தனியார் வழக்கறிஞரை ஈடுபடுத்தும் நிலையில் இல்லாத பட்சத்தில், குற்றம் சாட்டப்பட்டவருக்கு இலவச சட்ட உதவி கிடைக்கும். இந்த வழக்கில், மேல்முறையீட்டாளருக்கு தன்னைத்தானே பாதுகாத்துக் கொள்ள நியாயமான வாய்ப்பு கிடைத்தது. அவர் ஒரு தனியார் வழக்கறிஞரை நியமிக்கவில்லை, ஆனால் ஒரு சட்ட உதவி ஆலோசகரை வழங்கினார்.

20) அமிகஸ் கியூரியாவால் குற்றம் சாட்டப்பட்டவரின் தரப்பில் குறுக்கு விசாரணை நடத்தப்பட்ட விதம், குற்றம் சாட்டப்பட்டவரைப் பாதுகாக்க எந்த தீவிர முயற்சிகளும் எடுக்கப்படவில்லை என்பதைத் தெளிவாகக் காட்டுகிறது. அமிகஸ் கியூரியா குற்றம் சாட்டப்பட்டவருக்கு திறம்பட உதவி வழங்கவில்லை அல்லது இல்லாத நிலையில், விசாரணை நீதிமன்றம் நிலைமையைச் சரிசெய்ய கடமைப்பட்டுள்ளது. விசாரணை நீதிமன்றம் கூட எந்த தீர்வு நடவடிக்கைகளையும் எடுக்கத் தவறிவிட்டது. குறுக்கு விசாரணை நடத்தப்பட்ட விதம் நீதி தோல்விக்கு வழிவகுத்தது என்பது தெளிவாகிறது.

21) பிரிகேடியர் சுக்ஜீத் சிங் (ஓய்வு) எம்.வி.சி எதிர் உத்தரப் பிரதேச மாநிலம் மற்றும் பிறர் 2019 எஸ்.சி.சி ஆன்லைன் எஸ்.சி 72 [எல்.கியூ/எஸ்.சி/2019/132] வழக்கில் உச்ச நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பை மேற்கோள் காட்டலாம். இதன் மூலம் பிரிவு 391 சி.ஆர்.பி.சி.யின் கீழ் கூடுதல் சாட்சியங்களை எடுக்கும் அதிகாரம் மேல்முறையீட்டை சரியான முறையில் முடிவெடுப்பதற்கும் நீதியைப் பெறுவதற்கும் நோக்கமாக உள்ளது என்று உச்ச நீதிமன்றம் வகுத்துள்ளது.

22) ராஜேஷ்வர் பிரசாத் மிஸ்ரா எதிர் மேற்கு வங்க மாநிலம் & அன்டர் ஏ.ஐ.ஆர் 1965 எஸ்.சி 1887 [எல்.கியூ/எஸ்.சி/1965/167] வழக்கில் முந்தைய தீர்ப்பைக் குறிப்பிட்டு, தீர்ப்பை உச்சரிக்க இயலாது என்பதால் அல்ல, ஆனால் அது இல்லாமல் நீதி தோல்வியடையும் என்பதால் கூடுதல் சாட்சியங்கள் தேவைப்படலாம் என்று உச்ச நீதிமன்றம் கூறியது.

23) சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, மேல்முறையீட்டு நீதிமன்றம் பிரிவு 391 Cr. P.C. இன் கீழ் ஒரு விண்ணப்பத்தை மிகவும் குறைவாகவும் பொருத்தமான வழக்குகளில் மட்டுமே அனுமதிக்கும்.

24) மேலே குறிப்பிட்டுள்ளபடி, தற்போதைய வழக்கு, அரசு தரப்பு சாட்சிகளின் முழுமையான, பயனற்ற குறுக்கு விசாரணையின் காரணமாக, நீதியின் தெளிவான தோல்வி ஏற்பட்ட அரிதான வழக்குகளில் ஒன்றாகும். மேலும், சாட்சிகளின் குறுக்கு விசாரணையை நடத்த மற்றொரு பாதுகாப்பு வழக்கறிஞரை நியமிப்பதன் மூலம், பொருத்தமான கட்டத்தில் நிலைமையை சரிசெய்யாததில் விசாரணை நீதிமன்றமும் தவறு செய்தது.

25) இந்த நீதிமன்றத்தின் டிவிஷன் பெஞ்சின் 21.02.2014 தேதியிட்ட தீர்ப்பையும் குறிப்பிடலாம். மாநில Vs. சஞ்சய் குமார் வால்மீகி: மரண தண்டனை குறிப்பு எண். 3 of 2012 (2014 SCC Online Del 794 : 2014 Cri LJ (NOC 396) 120) மறு விசாரணைக்கு உத்தரவிட்டது, அங்கு நீதியின் தோல்வி ஏற்பட்டதாக பெஞ்ச் கண்டறிந்தது. ஜாஹிரா ஹபிபுல்லா ஷேக் எதிர் குஜராத் மாநிலம் (2004) வழக்கில் உச்ச நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பின் பின்வரும் பத்திகளை டிவிஷன் பெஞ்ச் மேற்கோள் காட்டியது. L.J. 2855) கீழ்க்கண்டவாறு: –

“35…, நியாயமான விசாரணை என்ற கருத்து குற்றம் சாட்டப்பட்டவர், பாதிக்கப்பட்டவர் மற்றும் சமூகத்தின் நலன்களை முக்கோணமாக்குவதை உள்ளடக்கியது, மேலும் அரசு மற்றும் வழக்குத் தொடுக்கும் நிறுவனங்கள் மூலம் செயல்படும் சமூகம்தான். சமூகத்தின் நலன்களை முற்றிலும் அவமதிப்புடன் நடத்தக்கூடாது, மேலும் “சட்டத்தின் மகத்துவத்தை” நிலைநிறுத்தி நிலைநிறுத்துவது நீதிமன்றங்களின் கடமை என்று பெரும்பாலும் குறிப்பிடப்படுகிறது. நீதியின் சரியான நிர்வாகம் எப்போதும் ஒரு தொடர்ச்சியான செயல்முறையாகக் கருதப்படுகிறது, குறிப்பிட்ட வழக்கின் தீர்மானத்துடன் மட்டுப்படுத்தப்படாமல், எதிர்காலத்தில் அதன் முன் உள்ள வழக்கைப் போலவே ஒரு நீதிமன்றமாகச் செயல்படும் திறனைப் பாதுகாக்கிறது. ஒரு குற்றவியல் நீதிமன்றம் நீதியை வழங்குவதில் ஒரு பயனுள்ள கருவியாக இருக்க வேண்டுமானால், தலைமை நீதிபதி ஒரு பார்வையாளராகவும் வெறும் பதிவு இயந்திரமாகவும் இருப்பதை நிறுத்த வேண்டும், இதன் மூலம் விசாரணையில் பங்கேற்பாளராக மாறுவது, உளவுத்துறை, செயலில் உள்ள ஆர்வத்தை வெளிப்படுத்துதல் மற்றும் சரியான முடிவை எட்டுவதற்கு, உண்மையைக் கண்டறிய மற்றும் நியாயமாக நீதியை நிர்வகிப்பதற்குத் தேவையான அனைத்து தொடர்புடைய பொருட்களையும் வெளிப்படுத்துதல். மற்றும் கட்சிகள் மற்றும் அது சேவை செய்யும் சமூகம் ஆகிய இரண்டிற்கும் பாரபட்சமற்ற தன்மை. குற்றவியல் நீதியை நிர்வகிக்கும் நீதிமன்றங்கள், நியாயமான விசாரணை இன்னும் சாத்தியமானாலும், நீதிபதிகள் பாரபட்சமற்ற மற்றும் சுயாதீன நீதிபதிகள் என்ற நியாயமான பெயரையும் நிலைப்பாட்டையும் குறைமதிப்பிற்கு உட்படுத்தும் அபாயத்தைத் தவிர, நடவடிக்கைகளுடன் தொடர்புடைய எரிச்சலூட்டும் அல்லது அடக்குமுறை நடத்தையை கண்டுகொள்ளாமல் இருக்க முடியாது.

36…., சட்டத்தின் ஆட்சி மற்றும் உரிய செயல்முறையின் கொள்கைகள் மனித உரிமைகள் பாதுகாப்புடன் நெருக்கமாக இணைக்கப்பட்டுள்ளன. ஒரு குடிமகன் சட்ட நீதிமன்றங்களை நாடும்போது அத்தகைய உரிமைகளை திறம்பட பாதுகாக்க முடியும். உண்மையைக் கண்டறிவதை முதன்மையாக நோக்கமாகக் கொண்ட ஒரு விசாரணை சம்பந்தப்பட்ட அனைவருக்கும் நியாயமாக இருக்க வேண்டும் என்பதை சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி புரிந்து கொள்ள வேண்டும். நியாயமான விசாரணை என்ற கருத்துக்கு பகுப்பாய்வு, விரிவான அல்லது முழுமையான வரையறை எதுவும் இருக்க முடியாது, மேலும் அது எண்ணற்ற பல்வேறு வகையான உண்மையான சூழ்நிலைகளில் இறுதி நோக்கத்தை மனதில் கொண்டு தீர்மானிக்கப்பட வேண்டியிருக்கலாம், அதாவது. விசாரணைக்கு முன்பு அல்லது விசாரணையில் செய்யப்பட்ட அல்லது சொல்லப்பட்ட ஒன்று நீதியின் தவறான செயல் விளைவித்த அளவிற்கு நியாயத்தின் தரத்தை இழந்ததா. குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் மட்டுமே நியாயமாகக் கையாளப்பட வேண்டும் என்று சொல்வது சரியானதாக இருக்காது. அது நெல்சனின் பார்வையை ஒட்டுமொத்த சமூகத்தின் தேவைகள் மற்றும் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் அல்லது அவர்களது குடும்ப உறுப்பினர்கள் மற்றும் உறவினர்கள் மீது திருப்புவதாகும். குற்றவியல் விசாரணையில் நியாயமாக நடத்தப்படுவதற்கு ஒவ்வொருவருக்கும் உள்ளார்ந்த உரிமை உண்டு. நியாயமான விசாரணையை மறுப்பது பாதிக்கப்பட்டவருக்கும் சமூகத்திற்கும் எவ்வளவு அநீதி இழைக்கிறதோ அதே அளவுக்கு குற்றம் சாட்டப்பட்டவருக்கும் அநீதி இழைப்பதாகும். நியாயமான விசாரணை என்பது ஒரு பாரபட்சமற்ற நீதிபதி, நியாயமான வழக்கறிஞர் மற்றும் நீதித்துறை அமைதியான சூழ்நிலைக்கு முன்பாக விசாரணை செய்வதைக் குறிக்கும். நியாயமான விசாரணை என்பது குற்றம் சாட்டப்பட்டவர், சாட்சிகள் அல்லது விசாரிக்கப்படும் காரணத்திற்காகவோ அல்லது எதிராகவோ சார்பு அல்லது பாரபட்சம் நீக்கப்படும் ஒரு விசாரணையைக் குறிக்கிறது. சாட்சிகள் அச்சுறுத்தப்பட்டால் அல்லது தவறான சாட்சியங்களை வழங்க நிர்பந்திக்கப்பட்டால், அதுவும் நியாயமான விசாரணைக்கு வழிவகுக்காது. உண்மையான சாட்சிகளைக் கேட்கத் தவறுவது நிச்சயமாக நியாயமான விசாரணையை மறுப்பதாகும்.

26) மேலும், ‘மும்தாஜ் vs. மாநிலம் (டெல்லி NCT அரசு)’, 2013 (2) JCC 1308 மற்றும் ‘நவ் ரத்தன் vs.’ வழக்கில் இந்த நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பையும் குறிப்பிடலாம். (NCT of Delhi’, 2014 (2) JCC 1193, இதே போன்ற சூழ்நிலைகளில், சட்ட உதவி ஆலோசகரால் குறுக்கு விசாரணை இல்லை அல்லது பயனற்றது என்பதைக் கவனித்த இந்த நீதிமன்றம், சாட்சிகளை மீண்டும் குறுக்கு விசாரணை செய்ய குற்றம் சாட்டப்பட்டவருக்கு வாய்ப்பளிக்க உத்தரவுகளை பிறப்பித்தது.

27) மேற்கூறியவற்றைக் கருத்தில் கொண்டு, அரசு தரப்பு சாட்சிகளின் பயனுள்ள குறுக்கு விசாரணை இல்லாததால் நீதி தோல்வியடைந்துள்ளது என்று நான் கருதுகிறேன். வழக்கின் உண்மைகளில் குற்றம் சாட்டப்பட்ட தீர்ப்பை நிலைநிறுத்த முடியாது. அதன்படி, 27.03.2018 தேதியிட்ட தடை செய்யப்பட்ட தீர்ப்பும், 02.04.2018 தேதியிட்ட தண்டனை உத்தரவும் ரத்து செய்யப்படுகின்றன.

28) இந்த வழக்கு மறு விசாரணைக்காக கூடுதல் அமர்வு நீதிமன்றத்திற்கு மாற்றப்பட்டுள்ளது. வழக்கு விசாரணை சாட்சிகளின் குறுக்கு விசாரணையின் கட்டத்திலிருந்து விசாரணை தொடங்கும். ஏற்கனவே பதிவு செய்யப்பட்ட சாட்சியங்களின் படியெடுத்தல் அப்படியே இருக்கும் என்றும், இரு தரப்பிலும் உள்ள வழக்கறிஞர்களால் பரிந்துரைக்கப்படலாம் என்றும் தெளிவுபடுத்தப்படுகிறது. குற்றம் சாட்டப்பட்டவரின் கற்றறிந்த வழக்கறிஞர்களுக்கு ஒரு சரியான வாய்ப்பு வழங்கப்பட வேண்டும். அரசு தரப்பு சாட்சிகளை மீண்டும் குறுக்கு விசாரணை செய்யுங்கள். இதில் சட்டத்தின்படி சாட்சிகளில் யாரையாவது மறு விசாரணை செய்ய அரசு தரப்பு உரிமையும் அடங்கும். மேலும், சட்டத்தின்படி சாட்சியங்களை வழிநடத்த குற்றம் சாட்டப்பட்டவரின் உரிமையும் ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது.

29) விசாரணை நீதிமன்றத்தில் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்/மேல்முறையீட்டாளருக்கான அமிகஸ் கியூரியாக டெல்லி உயர் நீதிமன்ற சட்ட சேவைகள் குழுவின் குழுவில் உள்ள வழக்கறிஞர் திரு. ஆதித் எஸ். பூஜாரியை இந்த நீதிமன்றம் நியமிக்கிறது.

30) இந்த வழக்கு 20.05.2019 அன்று டெல்லியின் ரோஹிணி நீதிமன்றங்கள் (வடமேற்கு) மாவட்ட மற்றும் அமர்வு நீதிபதியின் முன் பட்டியலிடப்படும், அவர் குற்றவாளி என நிரூபிக்கப்பட்ட தீர்ப்பை வழங்கியவர் மற்றும் தண்டனையின் மீதான உத்தரவு ரத்து செய்யப்பட்டவர் தவிர, கற்றறிந்த கூடுதல் அமர்வு நீதிபதியின் நீதிமன்றத்திற்கு நியமிக்கப்படுவார்.

31) குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்/மேல்முறையீட்டாளர் அந்த நீதிமன்றத்தில் நீதிமன்றக் காவலில் இருந்து ஆஜர்படுத்தப்படுவார். குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்/மேல்முறையீட்டாளர் தனக்கு விருப்பமான வேறு எந்த வழக்கறிஞரையும் ஈடுபடுத்த விரும்பினால், அந்த விருப்பம் கற்றறிந்த மாவட்ட மற்றும் அமர்வு நீதிபதியால் அவருக்குக் கிடைக்கும் என்பது மேலும் தெளிவுபடுத்தப்படுகிறது. ரோஹினி நீதிமன்றங்கள் (வடமேற்கு), டெல்லி.

32) சம்பந்தப்பட்ட விசாரணை நீதிமன்றம், முதல் பணி நியமன தேதியிலிருந்து மூன்று மாதங்களுக்குள் விசாரணையை விரைவுபடுத்தவும், விசாரணை முடிவடைந்த ஒரு மாதத்திற்குள் தீர்ப்பு வழங்கவும் உத்தரவிடப்பட்டுள்ளது.

33) அதன்படி, மேற்கூறிய விதிமுறைகளில் மேல்முறையீடு அனுமதிக்கப்படுகிறது. நிலுவையில் உள்ள விண்ணப்பத்துடன் மேல்முறையீடும் அதன்படி தள்ளுபடி செய்யப்படுகிறது.

34) டெல்லி உயர் நீதிமன்ற சட்ட சேவைகள் குழுவின் சார்பாக ஆஜரான வழக்கறிஞர் திரு. ஆதித் எஸ். பூஜாரி மற்றும் மாநிலத்தின் கூடுதல் பிபி வழக்கறிஞர் திருமதி மீனாட்சி தஹியா ஆகியோரால் வழங்கப்பட்ட உதவியை இந்த நீதிமன்றம் பாராட்டுகிறது.

Crl. M. (ஜாமீன்) 1190/2018 (தண்டனையை நிறுத்தி வைப்பதற்காக)

தண்டனையை நிறுத்தி வைப்பதற்கான விண்ணப்பம் நிராகரிக்கப்படுகிறது.

இருப்பினும், மேல்முறையீட்டாளர் சம்பந்தப்பட்ட நீதிமன்றத்தில் ஜாமீன் வழங்க விண்ணப்பிக்கலாம், மேலும் அத்தகைய விண்ணப்பம் சமர்ப்பிக்கப்பட்டால், இந்த தீர்ப்பில் கூறப்பட்டுள்ள எதனாலும் பாதிக்கப்படாமல், சட்டத்தின்படி பரிசீலிக்கப்படும்.

35) தஸ்தியின் கீழ் உத்தரவு நீதிமன்ற மாஸ்டரின் கையொப்பங்கள்.