Judgement of Madras Highcourt A.G. Venkatarasiah vs Vijayalakshmi And Others

A.G. வெங்கடநரசய்யா vs விஜயலக்ஷ்மி மற்றும் இதரர்கள் (25 ஜனவரி 1982) வழக்கின் தீர்ப்பு

பின்னணி

சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தின் முதல் அமர்வில் (Original Side) C.S. எண். 141/1971 வழக்கில் இரண்டாம் பிரதிவாதியே (second defendant) இந்த மனுக்களைத் தாக்கல் செய்தவர். அந்த வழக்கை முதல் பிரதிவாதி (இந்த மனுவில் C.M.P. 12420/1981-இல் முதல் பிரதிவாதியும், C.M.P. 12427/1981-இல் ஒரே பிரதிவாதியும் ஆனவர்; இனி “தீர்ப்பு-உரிமையாளர்” என்று அழைக்கப்படுபவர்) தொடர்ந்திருந்தார்.

அவர் A மற்றும் B அட்டவணை சொத்துகளில் 1/28 பங்கிற்கும், C மற்றும் D அட்டவணை சொத்துகளில் அரைப் பங்கிற்கும் பிரிவினை (partition) மற்றும் தனி உடைமை (separate possession) கேட்டார். மேலும், E அட்டவணையில் உள்ள ஸ்திரீதனம் (Stridhana – பெண்ணின் சொந்த சொத்து) மற்றும் இதர அசையும் சொத்துகளை, அவற்றை உடைமையில் வைத்திருக்கும் பிரதிவாதிகளிடமிருந்து மீட்டெடுக்கவும் கேட்டார். F அட்டவணை சொத்துகள் மீது தனது உரிமைப்பத்திரத்தை அறிவிக்கவும், அவற்றை வழக்கின் 2, 11 முதல் 13 வரையிலான பிரதிவாதிகளிடமிருந்து மீட்டெடுக்கவும் கேட்டார்.

கூடுதலாக, A மற்றும் B அட்டவணை சொத்துகளிலிருந்து 19-9-1961 முதல் பெறப்பட்ட வருமானத்திற்கான கணக்குகளை 1 முதல் 7 வரையிலான பிரதிவாதிகள் தாக்கல் செய்ய வேண்டும் என்றும், C மற்றும் D அட்டவணை சொத்துகள் மற்றும் F அட்டவணை சொத்துகள் தொடர்பாக இந்த மனுவின் மனுதாரர் (petitioner) மீது இதேபோன்ற நிவாரணம் வழங்க வேண்டும் என்றும் கேட்டார்.

இந்த வழக்கிற்கு எதிராக சில தற்காப்புகள் (defences) முன்வைக்கப்பட்டன. ஆனால், தற்போதைய மனுக்களுக்கு, அவற்றை விரிவாகக் கவனிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. ஏனெனில், நாம் இப்போது E அட்டவணையின் 3-ஆம் பொருளை (Item 3) மட்டுமே கவனிக்கிறோம்.

இந்தப் பொருள் தொடர்பாக, வழக்கின் போது மனுதாரர் தாக்கல் செய்த எதிர்வாதத்தின் (written statement) பாரா 30-இல், விஜயலக்ஷ்மியின் திருமணத்தின் போது அது அணிவதற்காகக் கொடுக்கப்பட்டது என்பதை மனுதாரர் மறுத்தார். E அட்டவணை பொருட்களின் காவலை (custody) மனுதாரர் மறுத்தார். வழக்கின் சிக்கல் எண். 8, E அட்டவணை ஸ்திரீதன சொத்துகள் தொடர்பான தரப்பினருக்கு இடையேயான தகராறை உள்ளடக்கியிருந்தது.

வழக்கை விசாரித்த சேதுராமன் நீதிபதி (Sethuraman J.), E அட்டவணையின் 3-ஆம் பொருள் இந்த மனுவின் மனுதாரரின் மாற்றாந்தாய்க்கு (stepmother) சொந்தமானது என்றும், அது திருமணத்தின் போது அணிவதற்காக மட்டுமே தீர்ப்பு-உரிமையாளருக்கு கொடுக்கப்பட்டது என்றும், எனவே அந்தப் பொருளை அவர் கோர முடியாது என்றும் கண்டறிந்தார்.

வழக்கின் E அட்டவணையின் 6 மற்றும் 8-ஆம் பொருட்கள் தீர்ப்பு-உரிமையாளருக்குச் சொந்தமானவை என்று கண்டறியப்பட்டு, அவற்றை மீட்டெடுக்க அவர் உரிமையுள்ளவர் என்று தீர்ப்பளிக்கப்பட்டது.

E அட்டவணையின் 14 முதல் 17 வரையிலான மற்றும் 19-ஆம் பொருட்களை மனுதாரர் உடைமையில் வைத்திருந்ததாகக் கண்டறியப்பட்டு, அதில் அரைப் பங்கிற்கு தீர்ப்பு-உரிமையாளர் உரிமையுள்ளவர் என்று அறிவிக்கப்பட்டது.

இந்தக் கண்டுபிடிப்புகளுக்கு இணங்க, வழக்கின் தீர்ப்பில் பிரிவு 7 மற்றும் 8-இன் கீழ் பின்வருமாறு வழங்கப்பட்டது:

7. “வாதி (plaintiff) E அட்டவணையின் 6 மற்றும் 8-ஆம் பொருட்களை (கீழே அட்டவணை VI) இரண்டாம் பிரதிவாதியிடமிருந்து திருப்பித் தரும்படி அல்லது மீட்டெடுக்கும்படி பிரத்யேகமாக உரிமையுள்ளவர்; ஏனெனில் அவை அவருக்குச் சொந்தமானவை.”
8. “வாதியும், இங்கு 8-ஆம் பிரதிவாதியும், E அட்டவணையின் 14 முதல் 17 வரையிலான மற்றும் 19-ஆம் பொருட்களுக்கு (கீழே அட்டவணை VI) உரிமையுள்ளவர்கள்; அவை அவர்களுக்கிடையே பிரிக்கப்பட வேண்டும்.”

மேல்முறையீடு (Appeal)

13-9-1974 தேதியிட்ட இந்தத் தீர்ப்பால், தீர்ப்பு-உரிமையாளர் செய்த கோரிக்கை நிராகரிக்கப்பட்டதால், அவர் O.S.A. 45/1975-இல் மேல்முறையீடு செய்தார். மனுதாரரும் மற்றவர்களும் சில பொருட்கள் தொடர்பாக விஜயலக்ஷ்மிக்கு ஆதரவான தீர்ப்பை எதிர்த்து எதிர்-ஆட்சேபனை மனுவை (memorandum of cross-objections) தாக்கல் செய்தனர்.

மேல்முறையீடும் எதிர்-ஆட்சேபனை மனுவும் கோகுலகிருஷ்ணன் மற்றும் வரதராஜன் நீதிபதிகள் அடங்கிய இரண்டு நீதிபதிகள் கொண்ட அமர்வால் (Division Bench) 29-8-1979 அன்று விசாரிக்கப்பட்டன.

E அட்டவணை சொத்தின் 3-ஆம் பொருளைக் கையாளுகையில், இரண்டு நீதிபதிகள் அமர்வு பின்வருமாறு தீர்ப்பளித்தது:

“E அட்டவணை சொத்துகள் தொடர்பாக, திரு. மோகன் தனது வாதத்தை 3-ஆம் பொருளுக்கு மட்டுமே கட்டுப்படுத்தினார். DW 4 தனது சாட்சியத்தில், அது முதல் பிரதிவாதியின் மூன்றாம் மனைவிக்குச் சொந்தமானது என்றும், திருமணத்தின் போது அணிவதற்காக வாதிக்கு கடன் வழங்கப்பட்டது என்றும் கூறியுள்ளார். பிரதிவாதிகள் 1 முதல் 9 வரையிலானவர்களின் எதிர்வாதத்தில், E அட்டவணை சொத்தின் 3-ஆம் பொருள் இரண்டாம் பிரதிவாதியின் மாற்றாந்தாய்க்குச் சொந்தமானது என்றும், திருமணத்தின் போது அணிவதற்காக வாதிக்கு கடன் வழங்கப்பட்டது என்றும் எந்தக் குறிப்பிட்ட வாதமும் இல்லை. PW 1-க்கும் அத்தகைய பரிந்துரை எதுவும் செய்யப்படவில்லை. எனவே, E அட்டவணை சொத்தின் 3-ஆம் பொருள் வாதிக்கு பிரத்யேகமாகச் சொந்தமானது என்று திரு. மோகன் கூறுவதை நாங்கள் ஏற்றுக்கொள்கிறோம்.”

E அட்டவணையின் 3-ஆம் பொருள் தொடர்பாக எட்டப்பட்ட இந்த முடிவுக்கு இணங்க, தீர்ப்பில் பின்வருமாறு வழங்கப்பட்டது:

“CS 141/1971-இல் இந்த நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பின் பிரிவு 7-இல், ‘Item’ என்ற வார்த்தைக்குப் பிறகும், ‘6 and 8’ என்ற எண்களுக்கு முன்பும், ‘3’ என்ற எண் சேர்க்கப்பட வேண்டும்.”

உச்ச நீதிமன்றம் (Supreme Court)

இரண்டு நீதிபதிகள் அமர்வின் தீர்ப்பால் மனுதாரரும் மற்றவர்களும் இந்திய உச்ச நீதிமன்றத்தில் Special Leave Petition (Civil) No. 6344/1978-ஐ தாக்கல் செய்தனர். 29-1-1979 அன்று உச்ச நீதிமன்றம் சிறப்பு அனுமதியை (special leave) வழங்கியது. ஆனால், அந்த மேல்முறையீட்டாளர்கள் (appellants) 1960-ஆம் ஆண்டு பிரிவினை கேள்வி மற்றும் தீர்ப்பு-உரிமையாளரின் ஸ்திரீதன சொத்துகள் எனக் கண்டறியப்பட்ட சொத்துகள் தொடர்பான உயர் நீதிமன்றத்தின் முடிவுகளை சவால் செய்ய உரிமை இல்லை என்று கூறியது. மேலும், இடைப்பட்ட லாபங்கள் (mesne profits) பற்றிய விசாரணை மற்றும் மேல்முறையீட்டாளர்கள் தீர்ப்பு-உரிமையாளருக்கு சில தொகைகளைச் செலுத்துவது தொடர்பான வேறு சில உத்தரவுகளும் வழங்கப்பட்டன.

மீட்டெடுப்பு மனு (Application No. 3229/1979)

அதன் பிறகு, 20-8-1979 அன்று, தீர்ப்பு-உரிமையாளர் C.S. 141/1971-இல் Application No. 3229/1979-ஐ தாக்கல் செய்து, E அட்டவணையின் 3-ஆம் பொருளை நீதிமன்றத்திற்கு கொண்டு வந்து தனக்கு ஒப்படைக்கும்படி மனுதாரருக்கு உத்தரவிடக் கேட்டார்.

அந்த மனுவை மனுதாரரும் மற்றவர்களும் எதிர்த்தனர். E அட்டவணையின் 3-ஆம் பொருள் தங்கள் உடைமையில் இல்லை என்று மறுத்தனர். மேலும், தீர்ப்பு-உரிமையாளர் E அட்டவணையின் 3-ஆம் பொருளுக்கு உரிமையுள்ளவர் என்று இருந்தாலும், அவர் அதன் பண மதிப்பை மட்டுமே மீட்டெடுக்க முடியும் என்றும், அந்த மதிப்பை வழக்கில் (plaint) அவரே ரூ. 3000 என்று ஒப்புக்கொண்டதாகவும், உண்மையில் அந்தத் தொகைக்கான வரைவோலை (draft) அவரது வழக்கறிஞருக்கு அனுப்பப்பட்டது, ஆனால் அது மறுக்கப்பட்டது என்றும் கூறினர்.

அந்த மனுவில், ஷண்முகம் நீதிபதி (Shanmukham J.), விஜயலக்ஷ்மிக்கு ஆதரவாக இறுதித் தீர்ப்பை (final decree) வழங்கி, E அட்டவணையின் 3-ஆம் பொருளை அப்படியே (in specie) அவருக்கு ஒப்படைக்கும்படி மனுதாரருக்கும் மற்றவர்களுக்கும் உத்தரவிட்டார். இந்த உத்தரவு 10-9-1979 அன்று பிறப்பிக்கப்பட்டது. இந்த உத்தரவு இறுதியானது (final) என்பதில் இப்போது தகராறு இல்லை.

தற்போதைய மனுக்கள் (C.M.P. 12420/1981 மற்றும் 12427/1981)

மேற்கூறிய நடவடிக்கைகளுக்குப் பிறகே, மனுதாரர் C.M.P. 12420/1981-ஐ, C.P.C. பிரிவு 152-இன் கீழ் தாக்கல் செய்து, O.S.A. 45/1975-இல் உள்ள தீர்ப்பைத் திருத்தக் (amendment) கேட்டார்.

மனுதாரரின் கூற்றுப்படி, E அட்டவணையின் 3-ஆம் பொருளாகக் குறிப்பிடப்படும் நகையை தீர்ப்பு-உரிமையாளருக்குத் திருப்பித் தரும்படி இந்த நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டபோது, C.P.C. ஆணை 20, விதி 10-இன் படி தேவைப்படும் நகையின் மதிப்பை மாற்றாகச் செலுத்தும்படி உத்தரவிடவில்லை. எனவே, தீர்ப்பை அதற்கேற்ப திருத்த வேண்டும் என்று கேட்டார்.

இந்த மனுவை தீர்ப்பு-உரிமையாளர் பல காரணங்களுக்காக எதிர்த்தார்:

1. தீர்ப்பு, தீர்ப்பின் (judgment) படியே சரியாக உள்ளது; எந்த வகையிலும் திருத்தத் தேவையில்லை.
2. திருத்தத்தின் முகமூடியில், மனுதாரர் O.S.A. 45/1975-இன் தீர்ப்பை மறுஆய்வு (review) செய்ய முயற்சிக்கிறார். ஏற்கனவே உச்ச நீதிமன்றத்தில் சிறப்பு அனுமதி மனுவைத் தாக்கல் செய்துள்ளார்.
3. திருத்தத்தால் சரிசெய்ய வேண்டிய எந்த எழுத்துப் பிழையோ அல்லது கணக்குப் பிழையோ (clerical or arithmetical error) இல்லை.
4. பண மீட்பு என்ற மாற்று நிவாரணம் வழங்கியிருக்க வேண்டும் என்ற வாதம் எப்போதும் முன்வைக்கப்படவில்லை; அத்தகைய வாதத்தை நிறைவேற்றத்தின் (execution) போது அனுமதிக்கக் கூடாது.
5. நகை கிடைப்பது பற்றி தகராறு இல்லாததால், C.P.C. ஆணை 20, விதி 10-இன் படி அதன் மதிப்பைக் குறிப்பிட வேண்டிய அவசியம் எழவில்லை.
6. நகைக்கு சிறப்பு உணர்வுபூர்வமான மதிப்பு (sentimental value) உள்ளது; வெறும் பண இழப்பீடு நகையை அப்படியே திருப்பித் தருவதற்கு போதுமான மாற்றாக இருக்க முடியாது.
7. மனுதாரரின் முயற்சி, இந்த நீதிமன்றத்தின் இரண்டு நீதிபதிகள் அமர்வு வழங்கிய தீர்ப்பின் கீழ் அவரது உரிமைகளை தோற்கடிக்கும் முயற்சியாகும். உச்ச நீதிமன்றமும் அதை உறுதிப்படுத்தியுள்ளது.
8. Application No. 3229/1979-இல் நகையை அப்படியே ஒப்படைக்கும்படி உத்தரவு பிறப்பிக்கப்பட்டு அது இறுதியான பிறகு, C.P.C. ஆணை 20, விதி 10-ஐப் பயன்படுத்த எந்த வழக்கும் எழாது.

C.M.P. 12427/1981-இல், மனுதாரர் E.P. 90/1979-இல் (C.S. 141/1971) பிறப்பிக்கப்பட்ட கைது உத்தரவுக்கு எதிரான Application No. 1665/1980-இல் மேலும் நடவடிக்கைகளை நிறுத்தக் (stay) கேட்டார்.

O.S.A. 45/1975-இன் தீர்ப்பை நிறைவேற்றுவதில், C.S. 141/1971-இல் E.P. 80/1979-இல் தீர்ப்பு-உரிமையாளர் மனுதாரரைக் கைது செய்யக் கேட்டார். அது உத்தரவிடப்பட்டது. அதற்கு எதிராக மனுதாரர் Application No. 1665/1980-இல் மேல்முறையீடு செய்தார்.

மனுதாரர் C.M.P. 12420/1981-ஐ O.S.A. 45/1975-இன் தீர்ப்பைத் திருத்த, E அட்டவணையின் 3-ஆம் பொருளின் மதிப்பை நிர்ணயிக்கத் தாக்கல் செய்துள்ளதாகவும், அந்த மனு நிலுவையில் உள்ளதாகவும் கூறி, Application No. 1665/1980-இல் மேலும் நடவடிக்கைகளை நிறுத்தக் கேட்டார்.

இந்த மனுவை தீர்ப்பு-உரிமையாளர் எதிர்த்தார்:

1. நகையின் மதிப்பை நிர்ணயிக்கும் கேள்வி எழாது.
2. மனுதாரர் தாக்கல் செய்த திருத்த மனு தவறானது.
3. சாட்சியங்களைப் பதிவு செய்த பிறகே உத்தரவு பிறப்பிக்கப்பட்டது; மனுதாரர் விசாரணையில் (witness box) ஆஜராகாமல் தவிர்த்தார்.
4. மனுதாரர் கூறிய நகை கிடைக்கவில்லை என்ற வாதம் பொய்யானது என்று திருப்தியடைந்த பிறகே E.P. 80/1979-இல் உத்தரவுகள் பிறப்பிக்கப்பட்டன.
5. Application No. 1665/1980-இன் விசாரணையை நிறுத்த எந்த அடிப்படையும் இல்லை.

மனுதாரரின் வாதங்கள்

மனுதாரரின் வழக்கறிஞர் பின்வருமாறு வாதிட்டார்:

1. அசையும் சொத்தை மீட்டெடுப்பதற்கான வழக்கில், நீதிமன்றம் அத்தகைய அசையும் சொத்தை மீட்டெடுப்பதற்கான தீர்ப்பை வழங்கும்போது, C.P.C. ஆணை 20, விதி 10-இன் படி அத்தகைய அசையும் பொருட்களின் பண மதிப்பைக் குறிப்பிடுவது நீதிமன்றத்தின் கடமையாகும்.
2. தீர்ப்பு-உரிமையாளர் வழக்கில் அசையும் சொத்தை ரூ. 3000 என்று மதிப்பிட்டுள்ளார். நகையை அப்படியே திருப்பித் தருவது சாத்தியமில்லாததால், அவர் அந்தத் தொகையை மட்டுமே மனுதாரரிடமிருந்து மீட்டெடுக்க முடியும்.
3. இதற்கு ஆதரவாக Gopal v. Jagdish Singh என்ற வழக்கை மேற்கோள் காட்டினார்.

தீர்ப்பு-உரிமையாளரின் வாதங்கள்

தீர்ப்பு-உரிமையாளரின் வழக்கறிஞர் பின்வருமாறு வாதிட்டார்:

1. இந்த வழக்கில், E அட்டவணையின் 3-ஆம் பொருள் கிடைக்கவில்லை என்ற எந்த வாதத்தையும் மனுதாரர் முன்வைக்கவில்லை. எனவே, மேல்முறையீட்டு நீதிமன்றம் தீர்ப்பு-உரிமையாளர் நகையை அப்படியே திருப்பிப் பெற உரிமையுள்ளவர் என்று தீர்ப்பளித்தது. அந்தச் சூழ்நிலையில், C.P.C. ஆணை 20, விதி 10-இன் படி அதன் பண மதிப்பை நிர்ணயிக்கும் உத்தரவு தேவையில்லை.
2. C.P.C. ஆணை 20, விதி 10-இன் மொழியைப் பார்க்கும்போது, அசையும் சொத்தை அப்படியே ஒப்படைக்க முடியாது என்று நீதிமன்றம் முடிவு செய்தால் மட்டுமே பண மதிப்பைக் குறிப்பிடும் மாற்று ஏற்படும்; எல்லா வழக்குகளிலும் அல்ல. அவ்வாறு செய்தால், தீர்ப்புக் கடனாளிகள் (judgment-debtors) மதிப்புமிக்க அசையும் சொத்துகளை வைத்துக்கொண்டு, அசையும் பொருட்களின் மதிப்புடன் ஒப்பிடும்போது போதுமானதாக இல்லாத பண இழப்பீட்டை மட்டும் செலுத்த முடியும்.
3. C.P.C. ஆணை 21, விதி 31, தீர்ப்பில் அசையும் சொத்தை ஒப்படைப்பதற்கு மாற்றாக தொகையை நிர்ணயிக்காத வழக்கிற்கும் வழிவகை செய்கிறது. எனவே, ஒவ்வொரு வழக்கிலும் தீர்ப்பில் மாற்று ஏற்பாடு இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.
4. C.P.C. ஆணை 7, விதி 2-இன் படி, வாதி வழக்கில் அசையும் பொருட்களின் தோராயமான மதிப்பைக் குறிப்பிட வேண்டும். எனவே, C.P.C. ஆணை 21, விதி 31(2)-இன் கீழ் நீதிமன்றம் இழப்பீட்டை நிர்ணயிக்க அதிகாரம் பெற்றிருப்பதால், வாதி குறிப்பிட்ட மதிப்பில் கட்டுப்படுத்தப்பட முடியாது.

நீதிமன்றத்தின் பரிசீலனை

C.P.C. ஆணை 20, விதி 10 இவ்வாறு கூறுகிறது:
“வழக்கு அசையும் சொத்திற்காக இருந்து, தீர்ப்பு அத்தகைய சொத்தை ஒப்படைப்பதற்காக இருந்தால், ஒப்படைப்பைப் பெற முடியாதபோது மாற்றாகச் செலுத்த வேண்டிய பணத் தொகையையும் தீர்ப்பில் குறிப்பிட வேண்டும்.”

C.P.C. ஆணை 21, விதி 31, குறிப்பிட்ட அசையும் சொத்திற்கான தீர்ப்பை நிறைவேற்றும் முறையை வழங்குகிறது:
“(1) தீர்ப்பு ஏதேனும் குறிப்பிட்ட அசையும் பொருளுக்கோ அல்லது குறிப்பிட்ட அசையும் பொருளில் ஏதேனும் பங்குக்கோ இருந்தால், அது முடிந்தால் அசையும் பொருளையோ பங்கையோ பறிமுதல் செய்து, தீர்ப்பளிக்கப்பட்ட தரப்புக்கோ அல்லது அவர் நியமிக்கும் நபருக்கோ ஒப்படைப்பதன் மூலமாகவோ, அல்லது தீர்ப்புக் கடனாளியை சிவில் சிறையில் தடுத்து வைப்பதன் மூலமாகவோ, அல்லது அவரது சொத்தைப் பறிமுதல் செய்வதன் மூலமாகவோ, அல்லது இரண்டின் மூலமாகவோ நிறைவேற்றப்படலாம்.
(2) துணை விதி (1)-இன் கீழ் ஏதேனும் பறிமுதல் மூன்று மாதங்கள் நடைமுறையில் இருந்தால், தீர்ப்புக் கடனாளி தீர்ப்பை நிறைவேற்றவில்லை என்றால், தீர்ப்பு-உரிமையாளர் பறிமுதல் செய்யப்பட்ட சொத்தை விற்கக் கேட்டால், அந்தச் சொத்தை விற்கலாம். அந்த வருவாயிலிருந்து, அசையும் சொத்தை ஒப்படைப்பதற்கு மாற்றாகச் செலுத்த வேண்டிய தொகை தீர்ப்பில் நிர்ணயிக்கப்பட்டிருந்தால் அந்தத் தொகையை, இல்லையெனில் தகுந்த இழப்பீட்டை நீதிமன்றம் தீர்ப்பு-உரிமையாளருக்கு வழங்கலாம். மீதம் இருந்தால், தீர்ப்புக் கடனாளியின் மனுவின் பேரில் அவருக்குச் செலுத்த வேண்டும்.
(3) தீர்ப்புக் கடனாளி தீர்ப்பை நிறைவேற்றி, அதை நிறைவேற்றுவதற்கான அனைத்துச் செலவுகளையும் செலுத்தியிருந்தால், அல்லது பறிமுதல் நாளிலிருந்து மூன்று மாதங்களின் முடிவில், சொத்தை விற்க எந்த மனுவும் தாக்கல் செய்யப்படவில்லை என்றால், அல்லது தாக்கல் செய்யப்பட்டு நிராகரிக்கப்பட்டால், பறிமுதல் நிறுத்தப்படும்.
(4) நீதிமன்றம், மனுவின் பேரில், துணை விதிகள் (2) மற்றும் (3)-இல் குறிப்பிடப்பட்ட மூன்று மாதங்களின் காலத்தை, மொத்தம் ஆறு மாதங்களுக்கு மிகாமல், தகுந்ததாகக் கருதும் காலம் வரை நீட்டிக்கலாம்.”

C.P.C.-இன் மேற்கூறிய விதிகளை ஒருசேரப் படிக்கும்போது, அசையும் சொத்தை மீட்டெடுப்பதற்கான வழக்கில், அத்தகைய சொத்தை மீட்டெடுப்பதற்கான தீர்ப்பு வழங்கப்படும்போது, அப்படியே ஒப்படைப்பதை ஏற்படுத்த முடியாது என்று நீதிமன்றம் திருப்தியடைந்தால் மட்டுமே பணத் தொகையைக் குறிப்பிட வேண்டிய அவசியம் எழும். வேறுவிதமாகக் கூறினால், அசையும் பொருள் அப்படியே இல்லை என்றோ அல்லது ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காக அசையும் பொருட்களை ஒப்படைப்பைப் பெற முடியாது என்றோ கண்டறியப்பட்டால் மட்டுமே, அசையும் பொருளின் பண மதிப்பைக் குறிப்பிட நீதிமன்றத்தின் மீது கடமை சுமத்தப்படுகிறது.

அவ்வாறு செய்யாவிட்டாலும், தீர்ப்பு-உரிமையாளருக்கு எந்த நிவாரணமும் இல்லை என்று அர்த்தமல்ல. ஏனெனில், C.P.C. ஆணை 21, விதி 31(2)-இல் இருந்து பார்க்கும்போது, அசையும் சொத்தின் உடைமையை ஒப்படைப்பதற்கு மாற்றாக, நீதிமன்றம் தகுந்ததாகக் கருதும் இழப்பீட்டை தீர்ப்பு-உரிமையாளர் மீட்டெடுக்க முடியும்.

மனுதாரரின் வழக்கறிஞரின் வாதத்தை ஏற்றுக்கொண்டால், ஒவ்வொரு வழக்கிலும் தீர்ப்பு-உரிமையாளருக்கும் தீர்ப்புக் கடனாளிக்கும் ஒரு விருப்பத் தேர்வின் (option) பயன் கிடைக்கும். இது மேற்கூறிய விதிகளின் மொழியால் ஆதரிக்கப்படவில்லை. உண்மையில், அத்தகைய விருப்பத் தேர்வு இல்லை என்பதை இந்த நீதிமன்றத்தின் ஆரம்பகால இரண்டு நீதிபதிகள் அமர்வின் தீர்ப்பு (Manavikraman v. Moyankutti, 13 Mad LJ 444) சுட்டிக்காட்டியுள்ளது. அசையும் சொத்தைத் திருப்பித் தருவதற்கான தீர்ப்பின் கீழ் தீர்ப்புக் கடனாளிக்கு எந்த விருப்பத் தேர்வும் கிடைக்காது என்று அந்த அமர்வு சுட்டிக்காட்டியுள்ளது.

மேலும், ஒவ்வொரு வழக்கிலும் செலுத்த வேண்டிய பணத் தொகை தீர்ப்பில் குறிப்பிடப்பட வேண்டும் என்றால், அது தீர்ப்புக் கடனாளி மதிப்புமிக்க அசையும் சொத்தை வைத்துக்கொண்டு, வழக்கில் அதன் தோராயமான மதிப்பாகக் குறிப்பிடப்பட்ட ஒரு சிறிய தொகையை மட்டும் பண இழப்பீடாகச் செலுத்த அனுமதிக்கும். இது மொத்த அநீதிக்கு வழிவகுக்கும்; எனவே இதை ஒருபோதும் அனுமதிக்கக் கூடாது.

Shivaprasad Singh v. Prayagkumari Debee, AIR 1935 Cal 39 வழக்கில், சில பத்திரங்களின் மதிப்பை C.P.C. ஆணை 20, விதி 10-இல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளபடி மாற்றாக மதிப்பிட அனுமதிப்பது ஒரு தீர்ப்பை செல்லாததாக்குமா என்ற கேள்வி எழுந்தது. அங்கும், C.P.C. ஆணை 20, விதி 10-இன் படி பத்திரங்களின் பண மதிப்பைக் குறிப்பிடுவது கட்டாயம் என்று வாதிடப்பட்டது. இந்த வாதத்தை மறுத்து, C.P.C. ஆணை 21, விதி 31(2), குறிப்பிட்ட அசையும் பொருளை ஒப்படைப்பதற்கான தீர்ப்பு அவசியமாக மாற்று வடிவத்தில் இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை என்றும், இத்தகைய வழக்குகளில் சேதங்கள் பற்றிய விசாரணையை நிறைவேற்றத்தின் போது நீதிமன்றங்கள் மேற்கொள்வது மிகவும் பயனுள்ளதாக இருக்கும் என்றும் சுட்டிக்காட்டப்பட்டது.

Sundararajulu Pillai v. K.S. Dorai Rani, (1943) 2 Mad LJ 154: (AIR 1943 Mad 716) வழக்கில், ஹார்வில் நீதிபதி (Horwill J.), C.P.C. ஆணை 21, விதி 31-இன் கீழ், நீதிமன்றம் தீர்ப்பை நிறைவேற்ற ஒவ்வொரு நியாயமான முயற்சியையும் மேற்கொள்ள வேண்டும் என்றும், முடிந்தால், தீர்ப்பு-உரிமையாளர் தீர்ப்பின் கீழ் பெற உரிமையுள்ள அசையும் பொருட்களை அவருக்குப் பெற்றுத் தர வேண்டும் என்றும், அத்தகைய முயற்சி பலனளிக்காதபோது மட்டுமே C.P.C. ஆணை 21, விதி 31-இன் கீழ் இழப்பீடு பற்றிய கேள்வி எழும் என்றும் சுட்டிக்காட்டினார். எனவே, ஒவ்வொரு வழக்கிலும் C.P.C. ஆணை 20, விதி 10-இன் படி அசையும் பொருட்களின் பண மதிப்பைத் தீர்ப்பில் சேர்க்க வேண்டிய அவசியமில்லை என்பதை இந்தத் தீர்ப்பு அங்கீகரிக்கிறது.

Motilal v. Mandir Jankinivas, AIR 1953 Vind Pra 20 வழக்கில், தற்போதைய வழக்கில் உள்ளதைப் போன்ற அதே கேள்வி தீர்மானிக்க எழுந்தது. கிருஷ்ணன் நீதிபதி (Krishnan J.C.), Shivaprasad Singh v. Prayagkumari Debee, AIR 1935 Cal 39 தீர்ப்பைக் குறிப்பிட்ட பிறகு, இவ்வாறு கூறினார்:

“ஆணை 20, விதி 10 நிச்சயமாகக் கட்டாயமானது. ஆனால், மாற்றாகச் செலுத்த வேண்டிய பணத் தொகையைக் குறிப்பிடத் தவறியது தீர்ப்பை நிறைவேற்ற முடியாததாக ஆக்காது. C.P.C. அட்டவணையில் உள்ள ஆணைகளும் விதிகளும் இரண்டு வழிகளில் செயல்படுகின்றன. ஆணை 2, விதி 2 போன்ற சில, ஒரு தரப்புக்கு விலக்கு அளிக்கின்றன; அவற்றைப் பின்பற்றத் தவறினால்…”

இந்தத் தீர்ப்பு, C.P.C. ஆணை 20, விதி 10 மற்றும் ஆணை 21, விதி 31-இன் ஒப்பீட்டு நோக்கம் மற்றும் உள்ளடக்கம் தொடர்பாக நாங்கள் எடுத்த முடிவை முழுமையாக ஆதரிக்கிறது.

நாங்கள் எடுத்த முடிவின் அடிப்படையில், மனுதாரரின் வழக்கறிஞர் நம்பிய Gopal v. Jagdish Singh தீர்ப்பு அவருக்கு எந்த உதவியும் செய்யாது. கூடுதலாக, அந்த வழக்கில் நீதிமன்றம் தீர்ப்புக்கு எதிரான இரண்டாம் மேல்முறையீட்டை (second appeal) கையாண்டது; இந்த வழக்கில் அப்படியல்ல. எனவே, இந்த வழக்கில், மாற்றாக அசையும் பொருளின் பண மதிப்பைக் குறிப்பிடத் தவறியதை மனுதாரர் தீர்ப்பைத் திருத்தக் கேட்கப் பயன்படுத்த முடியாது.

திருத்தத்திற்கு எதிரான பிற தடைகள்

மேலும், மனுதாரர் திருத்தத்தைப் பெறுவதற்கு வேறு சில தடைகளும் உள்ளன:

1. முன்பு குறிப்பிட்டபடி, வழக்கின் விசாரணையின் போதோ அல்லது மேல்முறையீட்டின் போதோ, E அட்டவணையின் 3-ஆம் பொருள் மனுதாரரிடம் இல்லை என்று எந்தக் கண்டுபிடிப்பும் இல்லை. எனவே, தீர்ப்பு-உரிமையாளர் பண மதிப்பில் மட்டும் திருப்தியடைய வேண்டும் என்று இப்போது கூற முடியாது.
2. தீர்ப்பு-உரிமையாளர் தாக்கல் செய்த Application No. 3229/1979-இல், மனுதாரர் E அட்டவணையின் 3-ஆம் பொருள் தன்னிடம் இல்லை என்று மறுத்தார். ஆனால், அதை மீறி, ஷண்முகம் நீதிபதி நகையை அப்படியே தீர்ப்பு-உரிமையாளருக்குத் திருப்பித் தரும்படி உத்தரவிட்டார். அந்த உத்தரவு இறுதியானது. இதன் பொருள், நகை கிடைக்கவில்லை என்ற பொறுப்பு நிறுவப்படவில்லை. எனவே, C.P.C. ஆணை 20, விதி 10-இன் படி அதன் பண மதிப்பை நீதிமன்றம் குறிப்பிட வேண்டிய அவசியமில்லை.

முழு பெஞ்ச் தீர்ப்பு (Full Bench Decision)

மனுதாரரின் வழக்கறிஞர், Jaldu Venkatasubba Rao v. Asiatic Steam Navigation Co. of Calcutta, (1916) ILR 29 Mad 1: (AIR 1916 Mad 314) என்ற முழு பெஞ்ச் தீர்ப்பை நம்பி, தீர்ப்பு-உரிமையாளர் அசையும் பொருட்களை ஒப்படைக்கக் கட்டாயப்படுத்தும் உண்மைகளையும் சூழ்நிலைகளையும் கூறவில்லை என்றும் நிரூபிக்கவில்லை என்றும், எனவே, தீர்ப்பு-உரிமையாளர் E அட்டவணையின் 3-ஆம் பொருளை அப்படியே ஒப்படைக்கக் கேட்க முடியாது என்றும் வாதிட்டார்.

குறிப்பிடப்பட்ட முழு பெஞ்ச் தீர்ப்பு, ஒரு வாதி குறிப்பிட்ட அசையும் சொத்தை ஒரு வழக்கின் மூலம் ஒப்படைப்பைப் பெறவும், C.P.C. ஆணை 21, விதி 31-இல் வழங்கப்பட்டுள்ள கடுமையான முறையில் அந்தத் தீர்ப்பை நிறைவேற்றவும், தீர்ப்பு-உரிமையாளர் அதற்கு உரிமை அளிக்கும் உண்மைகளைக் கூறி நிரூபிக்க வேண்டும் என்று கூறியது உண்மையே.

ஆனால், முன்பு குறிப்பிட்டபடி, C.P.C. ஆணை 21, விதி 31(2), ஒரு தீர்ப்பின் கீழ் ஒப்படைக்க உத்தரவிடப்பட்ட அசையும் சொத்திற்கு பதிலாக தீர்ப்பு-உரிமையாளருக்குச் செலுத்த வேண்டிய இழப்பீட்டை, அதைக் கையாளும்போது நிறைவேற்றும் நீதிமன்றம் (executing court) நிர்ணயிக்க வேண்டும் என்று வழங்குகிறது. எனவே, இழப்பீட்டின் அளவு தொடர்பாக தனது கோரிக்கையை நிரூபிப்பதிலிருந்து தீர்ப்பு-உரிமையாளரைத் தடுக்க முடியாது. வேறுவிதமாகக் கூறினால், நீதிமன்றக் கட்டணத்திற்காக (court-fee) வழக்கில் கொடுக்கப்பட்ட அசையும் பொருட்களின் மதிப்பின் அறிக்கையில் தீர்ப்பு-உரிமையாளரை மட்டும் கட்டுப்படுத்த முடியாது. மோசமான நிலையில், நிறைவேற்றும் நீதிமன்றம், தீர்ப்பு-உரிமையாளருக்கு இழப்பீட்டை வழங்குவதற்கு முன், வழங்கப்பட்ட இழப்பீட்டுத் தொகை மீது நீதிமன்றக் கட்டணம் செலுத்தப்பட வேண்டும் என்று வலியுறுத்தலாம். ஆனால், மனுதாரரின் வழக்கறிஞர் வாதிடுவது போல், வழக்கில் குறிப்பிடப்பட்டதை விட அதிகமாக தீர்ப்பு-உரிமையாளருக்கு எதுவும் கிடைக்காது என்று அர்த்தமல்ல.

தீர்ப்புக் கடனாளிக்கும் எந்தப் பாதிப்பும் ஏற்பட வாய்ப்பில்லை. ஏனெனில், இழப்பீடு தீர்ப்பு-உரிமையாளர் கோருவது அல்ல, மாறாக வழக்கில் குறிப்பிடப்பட்டதை விட மிகக் குறைவு என்று நிரூபிக்க அவருக்கும் வாய்ப்பு அளிக்கப்படும்.

முடிவு

இந்த வழக்கில், C.P.C. பிரிவு 152-இன் கீழ் திருத்தத்திற்கான எந்த அடிப்படையும் உருவாகவில்லை என்று நாங்கள் திருப்தியடைகிறோம். தீர்ப்பில் ஏதேனும் தற்செயலான தவறு அல்லது விடுபடலினால் எழும் எழுத்துப் பிழையோ அல்லது கணக்குப் பிழையோ இல்லை; அதைத் திருத்த வேண்டிய அவசியமில்லை.

O.S.A. 45/1975-இல் இந்த நீதிமன்றம் தீர்ப்பை வழங்கியபோது, C.P.C. ஆணை 20, விதி 10-இன் விதிகளை அறியவில்லை என்று எளிதில் கருத முடியாது. வரைவு செய்யப்பட்ட தீர்ப்பு, இரண்டு நீதிபதிகள் அமர்வின் நோக்கத்தை முழுமையாக வெளிப்படுத்துகிறது. எனவே, C.P.C. பிரிவு 152, ஒரு விடுபடல் என்று அழைக்கப்படுவதைத் திருத்தப் பயன்படுத்த முடியாது. அந்த விடுபடல் வேண்டுமென்றே செய்யப்படவில்லை என்று நிரூபிக்கப்படவில்லை.

மேற்கூறிய காரணங்களுக்காக, தீர்ப்பைத் திருத்த எந்த வழக்கும் உருவாகவில்லை என்று நாங்கள் திருப்தியடைகிறோம். இதன் விளைவாக, இந்த மனுக்கள் தோல்வியடைந்து, C.M.P. 12420/1981-இல் தீர்ப்பு-உரிமையாளரின் செலவுகளுடன் தள்ளுபடி செய்யப்படுகின்றன. வழக்கறிஞர் கட்டணமாக ரூ. 250 நிர்ணயிக்கிறோம்.

மனுக்கள் தள்ளுபடி செய்யப்பட்டன