அறிமுகம்
1963 ஆம் ஆண்டு இயற்றப்பட்ட தனிச்சிறப்பு நிவாரணச் சட்டம் (Specific Relief Act) சட்டத்தின் பல நிவாரண வழிகளைக் கவனித்துக்கொள்கிறது. பொதுவாக, உரிமைகளையும் கடமைகளையும் வரையறுக்கும் அடிப்படைச் சட்டங்களே நிவாரணங்களை வழங்குகின்றன. உதாரணமாக, ஒப்பந்தச் சட்டம் ஒப்பந்த மீறலுக்கு இழப்பீடு (damages) என்ற நிவாரணத்தை வழங்குகிறது.
தனிச்சிறப்பு நிவாரணச் சட்டம் சிவில் உரிமைகளைப் பற்றியது; குற்றவியல் சட்டங்களைப் பற்றியது அல்ல. சிவில் சட்டமும் சில உரிமைகளைக் கவனிக்க வேண்டும்; அவை சொத்தின் உடைமை (possession) உரிமைகள். சொத்து அசையும் (movable) அல்லது அசையா (immovable) வகையாக இருக்கலாம். இந்தக் கட்டுரையில், அசையும் மற்றும் அசையா சொத்துகளை மீட்டெடுப்பது தொடர்பான விதிகளைப் பற்றி பேசுவோம்.
அசையா சொத்தின் உடைமையை மீட்டெடுத்தல்
1963 ஆம் ஆண்டு தனிச்சிறப்பு நிவாரணச் சட்டத்தின் பிரிவு 5 மற்றும் 6, குறிப்பிட்ட அசையா சொத்தின் உடைமையை மீட்டெடுப்பதற்கான வழிமுறைகளை வழங்குகின்றன. பிரிவு 5, குறிப்பிட்ட அசையா சொத்தின் உடைமைக்கு உரிமையுள்ள ஒருவர், 1908 ஆம் ஆண்டு சிவில் நடைமுறைச் சட்டத்தில் (Code of Civil Procedure, 1908) பரிந்துரைக்கப்பட்ட முறையில் அதை மீட்டெடுக்கலாம் என்று கூறுகிறது.
பிரிவு 5 குறிப்பிட்ட அசையா சொத்தை மீட்டெடுப்பதற்கான முறையை வழங்குகிறது. அது இவ்வாறு கூறுகிறது: “குறிப்பிட்ட அசையா சொத்தின் உடைமைக்கு உரிமையுள்ள ஒருவர், 1908 ஆம் ஆண்டு சிவில் நடைமுறைச் சட்டத்தில் வழங்கப்பட்ட முறையில் அதை மீட்டெடுக்கலாம்.”
இந்தப் பிரிவின் முக்கிய அம்சம் ‘உரிமைப்பத்திரம்’ (title). அதாவது, சிறந்த உரிமைப்பத்திரம் உள்ளவரே உடைமைக்கு உரிமையுள்ளவர். உரிமைப்பத்திரம் உரிமையின் (ownership) அல்லது உடைமையின் (possession) வடிவில் இருக்கலாம். எனவே, ‘A’ என்பவர் தனக்குச் சொந்தம் என்று கூறி ஒரு நிலத்தை அமைதியாக உடைமையில் வைத்திருந்தால், அவருக்கு உரிமைப்பத்திரம் இல்லாவிட்டாலும், அவரை வலுக்கட்டாயமாக வெளியேற்றிய மற்றொருவர் மீது வழக்குத் தொடரும் உரிமை அவருக்கு உண்டு. ஏனெனில், அவருக்குச் சட்டப்பூர்வ உரிமைப்பத்திரம் இல்லாவிட்டாலும், குறைந்தபட்சம் உடைமை உரிமைப்பத்திரம் (possessory title) இருக்கிறது.
ஒரு நீண்ட தொடர்ச்சியான காலமாக அசையா சொத்தை உடைமையில் வைத்திருப்பவர், உண்மையான உரிமையாளரைத் தவிர உலகில் உள்ள எந்தவொரு நபருக்கு எதிராகவும் இடைக்காலத் தடையுத்தரவு (injunction) கேட்டு அதைப் பாதுகாக்க முடியும் என்பது சட்டத்தின் ஒரு கொள்கை. மேலும், சொத்தின் உரிமையாளர் சட்டத்தின் முறையான நடைமுறையைப் பின்பற்றியே தனது உடைமையை மீட்டெடுக்க முடியும் என்பதும் நிலைபெற்ற சட்டக் கொள்கை. உடைமைக்கான வழக்கு, சிவில் நடைமுறைச் சட்டத்தின் விதிகளைக் கருத்தில் கொண்டு தாக்கல் செய்யப்பட வேண்டும் என்று அது கூறுகிறது.
தனிச்சிறப்பு நிவாரணச் சட்டத்தின் பிரிவு 6, அசையா சொத்திலிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட நபரின் வழக்கு தொடர்பான விதியைக் கையாள்கிறது. அது இவ்வாறு கூறுகிறது:
“(1) எவரேனும் ஒருவர், சட்டத்தின் முறையான நடைமுறையில் அல்லாமல், தனது சம்மதமின்றி அசையா சொத்திலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டால், அவரோ அல்லது அவர் மூலம் உரிமை கோரும் எவரோ, வழக்குத் தொடர்ந்து அதன் உடைமையை மீட்டெடுக்கலாம்.
(2) இந்தப் பிரிவின் கீழ் எந்த வழக்கும் தொடரக்கூடாது—
(அ) வெளியேற்றப்பட்ட நாளிலிருந்து ஆறு மாதங்கள் கழிந்த பிறகு.
(ஆ) அரசாங்கத்திற்கு எதிராக.
(3) இந்தப் பிரிவின் கீழ் தொடரப்பட்ட எந்த வழக்கிலும் பிறப்பிக்கப்பட்ட எந்த உத்தரவு அல்லது தீர்ப்பிற்கும் எந்த மேல்முறையீடும் (appeal) அனுமதிக்கப்படாது; இந்தப் பிரிவின் கீழ் எந்தத் தீர்ப்பின் மறுஆய்வும் (review) அனுமதிக்கப்படாது.
(4) இந்தப் பிரிவில் உள்ள எதுவும், அத்தகைய சொத்தின் மீது தனது உரிமைப்பத்திரத்தை நிறுவவும், அதன் உடைமையை மீட்டெடுக்கவும் எந்த நபரையும் வழக்குத் தொடர்வதிலிருந்து தடுக்காது.”
பிரிவு 6 பொருந்தும் என்றால், வாதி (plaintiff) பின்வருவனவற்றை நிரூபிக்க வேண்டும்:
- தகராறில் உள்ள அசையா சொத்தின் சட்டப்பூர்வ உடைமையில் (juridical possession) அவர் இருக்கிறார்.
- அவர் தனது சம்மதமின்றி, சட்டத்தின் முறையான நடைமுறையில் அல்லாமல் வெளியேற்றப்பட்டார்.
- வழக்குத் தொடர்ந்த நாளிலிருந்து ஆறு மாதங்களுக்குள் வெளியேற்றம் நடந்தது.
பிரிவு 5 மற்றும் 6 இரண்டும் மாற்று நிவாரணங்களை வழங்குகின்றன; அவை ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பில்லாதவை (mutually exclusive). பிரிவு 5-இன் கீழ், வெளியேற்றப்பட்ட ஒருவர் உரிமைப்பத்திரத்தின் அடிப்படையில் உடைமையைப் பெறலாம். ஆனால் பிரிவு 6-இன் கீழ், வெளியேற்றப்பட்ட ஒருவர் முன்பிருந்த உடைமையையும், அதன் பிறகு நடந்த தவறான வெளியேற்றத்தையும் நிரூபித்து உடைமையை மீட்டெடுக்கலாம்.
பிரிவு 6-இன் சூழலில் உடைமை என்பது சட்டப்பூர்வ உடைமையைக் குறிக்கிறது. அது உண்மையான உடைமையுடன் அல்லது இல்லாமல், சரியான தோற்றத்துடன் அல்லது இல்லாமல் இருக்கலாம். பிரிவு 6-இன் கீழ் வழக்கு தொடரும் வாதி உரிமைப்பத்திரத்தை நிரூபிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.
நீண்டகால அமைதியான உடைமை இருப்பது உண்மையான உடைமையை நிரூபிக்க போதுமானது. K.K. Verma v Union of India (1) வழக்கில், வாடகை ஒப்பந்தம் முடிந்த பிறகும், குத்தகைதாரர் (tenant) சட்டப்பூர்வ உடைமையில் தொடர்கிறார்; உரிமையாளர் அவருக்கு எதிராக வெளியேற்ற உத்தரவு (eviction decree) பெறாத வரை அவரை வெளியேற்ற முடியாது என்று தீர்ப்பளிக்கப்பட்டது.
பிரிவு 6-இன் நோக்கங்கள் பின்வருமாறு:
- மக்கள் தாங்களே சட்டத்தை கையில் எடுத்துக்கொள்வதைத் தடுப்பது (அவர்களின் உரிமைப்பத்திரம் எவ்வளவு சிறந்ததாக இருந்தாலும்).
- சட்டத்தின் முறையான நடைமுறையில் அசையா சொத்திலிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட ஒருவருக்கு மலிவான மற்றும் பயனுள்ள நிவாரணத்தை வழங்குவது.
மேலும், உடைமை வழங்குவது முற்றிலும் இலவசமாக (gratuitous) இருந்தால், உடைமையில் இருப்பவரின் அறிவின்றியும் உரிமையாளர் உடைமையை மீட்டெடுக்கும் உரிமை உண்டு. பிரிவு 6-இன் கீழ் ஒரு வழக்கில் கேட்கக்கூடிய ஒரே பிரார்த்தனை உடைமையை மீட்டெடுப்பதற்கான பிரார்த்தனையே. எனவே, இழப்பீட்டுக்கான கோரிக்கையை உடைமைக் கோரிக்கையுடன் இணைக்க முடியாது. வெளியேற்றத்திற்கு எதிரான நடவடிக்கைகளுக்கு 1963 ஆம் ஆண்டு வரம்புச் சட்டத்தின் (Limitation Act) பிரிவு 14 பொருந்தும்.
வழக்குச் சட்டம்
K. Krishna v A.N Paramkusha Bai (2): இந்த வழக்கில், ஒரு குத்தகைதாரர் உரிமையாளரால் வலுக்கட்டாயமாக வெளியேற்றப்பட்டார்; ஆனால் அவரே மீண்டும் வலுக்கட்டாயமாக உடைமையைப் பெற்றார். இந்த வழக்கில் நீதிமன்றம் கூறியதாவது: “குத்தகைதாரர் வலுக்கட்டாயமாக வெளியேற்றப்பட்டபோது உடனடியாக மீட்டெடுப்பதற்கான வழக்கைத் தொடர முடியும். ஆனால் அவர் வலுக்கட்டாயமாக மீண்டும் உடைமையைப் பெற்றவுடன் அவர் அத்துமீறுபவர் (trespasser) ஆகிவிடுகிறார். எனவே, அவர் சட்டப்பூர்வ உடைமையில் இருப்பதாகக் கருத முடியாது.”
அசையும் சொத்தின் உடைமையை மீட்டெடுத்தல்
1963 ஆம் ஆண்டு தனிச்சிறப்பு நிவாரணச் சட்டத்தின் பிரிவு 7 மற்றும் 8, குறிப்பிட்ட அசையும் சொத்தின் உடைமையை மீட்டெடுப்பதற்கான விதிகளைக் கொண்டுள்ளன. ‘குறிப்பிட்ட அசையும் சொத்தின் மீட்டெடுப்பு’ என்ற தலைப்புடன் கூடிய சட்டத்தின் பிரிவு 7 இவ்வாறு கூறுகிறது: “குறிப்பிட்ட அசையும் சொத்தின் உடைமைக்கு உரிமையுள்ள ஒருவர், 1908 ஆம் ஆண்டு குற்றவியல் நடைமுறைச் சட்டத்தில் (Code of Criminal Procedure, 1908) வழங்கப்பட்ட முறையில் அதை மீட்டெடுக்கலாம்.
விளக்கம் 1: ஒரு அறங்காவலர் (trustee) தனக்கு உரிமையுள்ள பயனுள்ள ஆர்வத்திற்காக (beneficial interest) அசையும் சொத்தின் உடைமைக்காக இந்தப் பிரிவின் கீழ் வழக்குத் தொடரலாம்.
விளக்கம் 2: தற்போதைய உடைமைக்கான தற்காலிக அல்லது சிறப்பு உரிமை இந்தப் பிரிவின் கீழ் ஒரு வழக்கை ஆதரிக்க போதுமானது.”
பிரிவு 7-இன் முக்கிய கூறுகள் பின்வருமாறு:
- வாதி அசையும் சொத்தின் உடைமைக்கு உரிமையுள்ளவராக இருக்க வேண்டும். ஒருவர் ஒரு பொருளின் உடைமைக்கு உரிமையின் மூலமாகவோ அல்லது பிரிவு 7-இன் விளக்கம் 2-இல் கூறப்பட்டுள்ளபடி தற்காலிக அல்லது சிறப்பு உரிமையின் மூலமாகவோ உரிமையுள்ளவராக இருக்கலாம். ஒரு தனிநபருக்கான சிறப்பு அல்லது தற்காலிக உரிமை, பொருட்களின் உரிமையாளரின் செயலால் (அதாவது bailment, pawn போன்றவை) அல்லது உரிமையாளரின் செயலால் அல்லாமல் (அதாவது ஒருவர் பொருட்களைக் கண்டுபிடித்தவராக இருக்கலாம்; கண்டுபிடித்தவர் உண்மையான உரிமையாளருக்கு எதிராகத் தவிர, உடைமைக்கான சிறப்பு உரிமையை அனுபவிக்கிறார்) எழலாம்.
- பிரிவு 7-இன் கீழ் வழக்குத் தொடர முடியும் என்றால், அந்த நபருக்கு அசையும் சொத்தின் தற்போதைய உடைமை இருக்க வேண்டும். அசையும் சொத்தின் தற்போதைய உடைமை இல்லாத ஒருவர் இந்தப் பிரிவின் கீழ் வழக்குத் தொடர முடியாது.
உதாரணம்: ‘A’ தான் வாங்கிய கடனுக்காக சில நகைகளை ‘B’-க்கு அடகு வைக்கிறார். ‘B’ அதற்கு உரிமை இல்லாத நிலையில் அந்த நகைகளை ‘C’-க்கு விற்றுவிடுகிறார். ‘A’ கடன் தொகையைச் செலுத்தாமல் ‘C’-க்கு எதிராக நகைகளின் உடைமைக்காக வழக்குத் தொடர்கிறார். நகைகளின் உடனடி உடைமைக்கு அவர் உரிமையில்லாததால் வழக்கு தள்ளுபடி செய்யப்படும்.
மேலும், தகராறில் உள்ள சொத்து குறிப்பிட்ட அசையும் சொத்தாக இருக்க வேண்டும்; அதாவது சொத்து உறுதிப்படுத்தப்பட்டதாக அல்லது உறுதிப்படுத்தக்கூடியதாக இருக்க வேண்டும். குறிப்பிட்ட சொத்து என்பது அதே சொத்தையே குறிக்கிறது; அதற்கு இணையான வேறு சொத்தையல்ல. தகராறில் உள்ள குறிப்பிட்ட அசையும் சொத்து ஒப்படைக்கக்கூடியதாகவும், பறிமுதல் செய்யக்கூடியதாகவும் இருக்க வேண்டும். பொருட்கள் மீட்டெடுக்க முடியாத நிலையில் அல்லது பிரதிவாதியின் கட்டுப்பாட்டில் இல்லாமல் போய்விட்டால், வாதிக்கு மீட்டெடுப்புக்கான தீர்ப்பு கிடைக்காது.
1963 ஆம் ஆண்டு வரம்புச் சட்டத்தின் பிரிவு 91(b), சொத்து தவறாக எடுக்கப்பட்ட நாளிலிருந்து அல்லது உடைமை சட்டவிரோதமான நாளிலிருந்து மூன்று ஆண்டுகள் கால அவகாசத்தை வழக்குத் தாக்கல் செய்வதற்கு வழங்குகிறது.
தனிச்சிறப்பு நிவாரணச் சட்டத்தின் பிரிவு 8, உரிமையாளராக இல்லாமல் உடைமையில் இருப்பவர், உடனடி உடைமைக்கு உரிமையுள்ள ஒருவருக்கு ஒப்படைக்க வேண்டிய பொறுப்பு தொடர்பான விதியை உருவாக்குகிறது. அது இவ்வாறு கூறுகிறது:
“ஒரு குறிப்பிட்ட அசையும் சொத்தின் உடைமை அல்லது கட்டுப்பாட்டை வைத்திருக்கும், ஆனால் அதன் உரிமையாளர் அல்லாத எவரேனும், உடனடி உடைமைக்கு உரிமையுள்ள நபருக்கு அதை குறிப்பாக ஒப்படைக்க கட்டாயப்படுத்தப்படலாம், பின்வரும் சந்தர்ப்பங்களில்:
(அ) கோரப்பட்ட பொருள் பிரதிவாதியால் வாதியின் முகவராக (agent) அல்லது அறங்காவலராக (trustee) வைத்திருக்கப்படும்போது.
(ஆ) கோரப்பட்ட பொருளின் இழப்புக்கு பண இழப்பீடு போதுமான நிவாரணத்தை அளிக்காதபோது.
(இ) அதன் இழப்பால் ஏற்பட்ட உண்மையான சேதத்தை உறுதிப்படுத்துவது மிகவும் கடினமாக இருக்கும்போது.
(ஈ) கோரப்பட்ட பொருளின் உடைமை வாதியிடமிருந்து தவறாக மாற்றப்பட்டபோது.
விளக்கம்— மாற்றுக் காட்டப்படாத வரை, இந்தப் பிரிவின் (ஆ) அல்லது (இ) பிரிவின் கீழ் கோரப்பட்ட எந்தவொரு அசையும் சொத்து தொடர்பாகவும், நீதிமன்றம் பின்வருமாறு ஊகிக்க வேண்டும்:
(அ) இழப்புக்கு பண இழப்பீடு போதுமான நிவாரணத்தை அளிக்காது;
(ஆ) அதன் இழப்பால் ஏற்பட்ட உண்மையான சேதத்தை உறுதிப்படுத்துவது மிகவும் கடினமாக இருக்கும்.”
பிரிவு 8-ஐ செயல்படுத்த பின்வரும் கூறுகள் ஒருசேர இருக்க வேண்டும்:
- பிரதிவாதிக்கு கோரப்பட்ட பொருளின் முழு கட்டுப்பாடு அல்லது உடைமை இருக்க வேண்டும்.
- அத்தகைய பொருள் அசையும் சொத்தாக இருக்க வேண்டும்.
- உடைமையைக் கோரும் நபர் உடனடி உடைமைக்கு உரிமையுள்ளவராக இருக்க வேண்டும்.
- பிரதிவாதி அந்தப் பொருளின் உரிமையாளர் அல்ல.
- கோரப்பட்ட பொருள் பிரதிவாதியால் முகவராக வைத்திருக்கப்படுகிறது, அல்லது பண இழப்பீடு போதுமான நிவாரணத்தை அளிக்காது, அல்லது கோரப்பட்ட பொருளின் உண்மையான சேதத்தை உறுதிப்படுத்துவது மிகவும் கடினம்.
பிரிவு (அ)-இன் கீழ், நம்பிக்கை உறவை (fiduciary relationship) நிரூபிக்க வேண்டிய பொறுப்பு வாதியிடம் உள்ளது. பிரிவு (ஈ)-இன் கீழும், தவறான மாற்றத்தை நிரூபிக்க வேண்டிய பொறுப்பு வாதியிடமே உள்ளது.
உதாரணங்கள்: குடும்பக் கோயிலின் சிலை, ஓய்வுபெற்ற பூசாரியின் பொறுப்பில் இருந்தால், உண்மையான சேதத்தை உறுதிப்படுத்த முடியாததால், அதைக் குடும்பத்திடம் திருப்பித் தர அவர் கட்டாயப்படுகிறார்.
பிரிவு 7 மற்றும் 8 இடையேயான வேறுபாடு
பிரிவு 8-இன் கீழ் உரிமையாளருக்கு எதிராக எந்த வழக்கையும் தொடர முடியாது. ஆனால் பிரிவு 7-இன் கீழ், தற்போதைய உடைமைக்கு சிறப்பு அல்லது தற்காலிக உரிமையை அனுபவிக்கும் ஒருவர் உரிமையாளருக்கு எதிராகவும் வழக்குத் தொடரலாம். மேலும், பிரிவு 7-இன் கீழ் தீர்ப்பு அசையும் சொத்தை திருப்பித் தருவதற்கு அல்லது மாற்றாக அதன் பண மதிப்பிற்கு இருக்கும். ஆனால் பிரிவு 8-இன் கீழ் தீர்ப்பு குறிப்பிட்ட பொருளைத் திருப்பித் தருவதற்கு மட்டுமே.
வழக்குச் சட்டம்
Wood v Rowcliffe (3): இந்த வழக்கில், வெளிநாடு செல்லும் ஒருவர் தனது தளவாடங்களை (furniture) தனது நண்பரின் பராமரிப்பில் விட்டுச் செல்கிறார். அந்த நண்பர் அந்தப் பொருட்களின் அறங்காவலர் (trustee); கேட்கும்போது அதே நிலையில் அவற்றைத் திருப்பித் தர கட்டுப்பட்டவர்.
முடிவு
தனிச்சிறப்பு நிவாரணச் சட்டம் வழங்கும் நிவாரணங்கள் அவசியமானவை. ஏனெனில், இந்திய ஒப்பந்தச் சட்டம், 1872, ஒப்பந்த மீறல் ஏற்பட்டால் இழப்பீடு வடிவில் மட்டுமே நிவாரணம் வழங்குகிறது. சேதம் உறுதிப்படுத்த முடியாத நிலையில், இழப்பீடு வடிவில் நிவாரணம் இழப்புக்கு போதுமானதாக இல்லாத நிலையில், தனிச்சிறப்புச் செயல்பாட்டுக்கு (specific performance) வாதிக்கு எந்த நிவாரணமும் இல்லை.
பிரிவு 5 மற்றும் 6-இன் விதிகள் மூலம், அசையா சொத்தின் உடைமைக்கு உரிமையுள்ள ஒருவர் அல்லது உடைமைக்கு சிறப்பு உரிமை உள்ளவர், சட்டத்தின் முறையான நடைமுறையின் மூலம் அதை மீட்டெடுக்கலாம். அதேபோல், பிரிவு 7 மற்றும் 8, அசையும் சொத்தின் உடைமையை மீட்டெடுக்க ஒருவருக்கு அதிகாரம் அளிக்கின்றன.
மேற்கோள்கள்
- AIR 1954 Bom. 358: ILR 1954 Bom. 950
- AIR 2011 AP 165
- (1844) 3 Hare 304: 64 RR 303