நீதிமன்றத்தில் புகார் அளிக்க எந்த மனு மாடலும் தேவை இல்லை. உச்சநீதி மன்றம்.

நீதிமன்றத்தில் புகார் மனு என்பது, எந்த மாடலும் தேவை இல்லை. நீதிபதிக்கு இவ்வாறு குற்றம் நிகழ்ந்தது என்று தெரிவித்து, ஆகவே, குற்றவாளி தண்டிக்க பட வேண்டும் என்று முடித்தால், அதுவே போதும் என உச்ச நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டுள்ளது.

மனுதாரர்:
முகமது யூசுப்

எதிர்மனுதாரர்:
திருமதி. அஃபாக் ஜஹான் & மற்றொருவர்

தீர்ப்பு தேதி: 02/01/2006

அமர்வு:
அரிஜித் பாசாயத் & எஸ்.எச். கபாடியா

தீர்ப்பு:

உச்ச நீதிமன்றம்

(SLP (Crl.) எண். 2305 of 2004-ல் இருந்து பெறப்பட்ட மேல்முறையீடு)

அரிஜித் பாசாயத், நீதிபதி

அனுமதி வழங்கப்பட்டது.

இந்த மேல்முறையீடு, அலகாபாத் உயர் நீதிமன்றத்தின் லக்னோ கிளையின் ஒரு நீதிபதி பிறப்பித்த உத்தரவை சவால் செய்கிறது. எதிர்மனுதாரர் எண். 1, குற்றவியல் நடைமுறைச் சட்டம், 1973 (இனி ‘சட்டம்’ என குறிப்பிடப்படும்) பிரிவு 482-இன் கீழ், எப்.ஐ.ஆர் (FIR) பதிவு செய்வதற்கான உத்தரவு, விசாரணைக்குப் பின் தாக்கல் செய்யப்பட்ட குற்றப்பத்திரிகை (charge sheet) மற்றும் கற்ற தலைமை நீதித்துறை நடுவர் (இனி சிஜேஎம் என குறிப்பிடப்படும்) ரேபரேலி அவர்கள் எடுத்துக் கொண்ட வழக்கறிவிப்பு (cognizance) ஆகியவற்றை ரத்து செய்யக் கோரி ஒரு மனுவைத் தாக்கல் செய்தார். 13.07.1998 அன்றைய உத்தரவின் மூலம், கற்ற சிஜேஎம், போலீசார் வழக்கைப் பதிவு செய்து விசாரணை நடத்த உத்தரவிட்டிருந்தார். 19.07.1998 அன்று, கற்ற சிஜேஎம் பிறப்பித்த உத்தரவின் அடிப்படையில், இந்திய தண்டனைச் சட்டம், 1860 (இனி ஐபிசி என குறிப்பிடப்படும்) பிரிவுகள் 420, 467, 468 மற்றும் 471-ன் கீழ் குற்றங்கள் இழைக்கப்பட்டதாகக் கூறி, போலீசார் எப்.ஐ.ஆர் எண். 830/1998ஐப் பதிவு செய்தனர்.

மனுதாரரால் முன்வைக்கப்பட்ட பின்னணி உண்மைகள் பின்வருமாறு:

மனுதாரருக்கு, யூனியன் பேங்க் ஆஃப் இந்தியா, ரேபரேலி, 18.01.1996 அன்று ஒரு நோட்டீஸ் அனுப்பியது. அதில், கடன் தொகை மற்றும் வட்டி சேர்த்து ரூ. 1,25,421/-ஐ திருப்பிச் செலுத்துமாறு கேட்டுக்கொள்ளப்பட்டது. 30.12.1994 அன்று எதிர்மனுதாரர் எண். 1 எடுத்த கடனுக்கு, மனுதாரர் ஒரு உத்தரவாததாரராக (guarantor) காட்டப்பட்டிருந்தார். மனுதாரர் ஒருபோதும் எந்தக் கடனுக்கும் உத்தரவாதம் அளித்ததில்லை என்பதால், இந்த நோட்டீஸைப் பெற்று அவர் ஆச்சரியமடைந்தார். அவர் வங்கியில் விசாரணை செய்தபோது, எதிர்மனுதாரர் எண் 1, தனது கணவர் ஜாகிருல் இஸ்லாமுடன் சேர்ந்து சில ஆவணங்களை போலியாக உருவாக்கியுள்ளார் என்பது தெரியவந்தது. மனுதாரரை இரண்டாவது உத்தரவாததாரராகக் காட்ட, அவர் கையெழுத்திட்டதாகக் கூறப்படும் ஒரு பத்திரிகை (affidavit) வங்கியில் தாக்கல் செய்யப்பட்டிருந்தது. மனுதாரர் அந்த ஆவணத்தில் ஒருபோதும் கையெழுத்திடவில்லை, அவருடைய கையொப்பம் போலியாக உருவாக்கப்பட்டிருந்தது.

வங்கி அனுப்பிய நோட்டீஸை ரத்து செய்யக் கோரி, அலகாபாத் உயர் நீதிமன்றத்தில் ஒரு ரிட் மனு (writ petition) தாக்கல் செய்யப்பட்டது. அந்த ரிட் மனு, மனுதாரர் பொருத்தமான தீர்வை நாடுவதற்கு அனுமதி அளித்து தள்ளுபடி செய்யப்பட்டது. 13.07.1998 அன்று, பெயரிடப்பட்ட குற்றவாளிகளால் குற்றங்கள் இழைக்கப்பட்டதாகக் கூறி, கற்ற சிஜேஎம் முன்பு ஒரு மனு தாக்கல் செய்யப்பட்டது. கற்ற சிஜேஎம், போலீசார் வழக்கைப் பதிவு செய்து விசாரணை நடத்த உத்தரவிட்டார். மேலே குறிப்பிட்டுள்ளபடி, கற்ற சிஜேஎம்மின் உத்தரவின் அடிப்படையில் எப்.ஐ.ஆர் பதிவு செய்யப்பட்டது. மனுதாரரின் மனுவின் சாராம்சம் என்னவென்றால், வங்கி மேலாளரின் உதவியுடன் குற்றவாளிகள், ஒப்பந்தப் படிவத்திலும் பத்திரிகையிலும் மனுதாரரின் கையொப்பத்தை போலியாக உருவாக்கி, அவரை உத்தரவாததாரராகக் காட்டியதாகும். விசாரணைக்குப் பின், போலீசார் 13.09.1999 அன்று குற்றப்பத்திரிகையைத் தாக்கல் செய்தனர். 24.05.2000 அன்று, எதிர்மனுதாரர் எண். 1, எப்.ஐ.ஆர், குற்றப்பத்திரிகை, கற்ற நடுவர் வழக்கறிவிப்பு எடுத்த உத்தரவு மற்றும் சட்டத்தின் பிரிவு 156(3)ன் கீழ் வழக்கைப் பதிவு செய்ய போலீசாருக்கு உத்தரவிட்ட உத்தரவு ஆகியவற்றை ரத்து செய்யக் கோரி, சட்டத்தின் பிரிவு 482-ன் கீழ் மனு தாக்கல் செய்தார். சவால் செய்யப்பட்ட உத்தரவின் மூலம், உயர் நீதிமன்றம், வழக்கைப் பதிவு செய்ய உத்தரவிட நடுவருக்கு அதிகாரம் இல்லை என்ற காரணத்தால், குற்றப்பத்திரிகையை ரத்து செய்தது.

மேல்முறையீட்டை ஆதரித்து, மனுதாரரின் சட்டக் கல்வி கற்ற வழக்கறிஞர், உயர் நீதிமன்றத்தின் உத்தரவு தெளிவாக சட்டத்திற்கு முரணானது மற்றும் சட்டத்தின் பிரிவு 156(3)இல் உள்ள விதிகளை தவறாகப் படிப்பதன் மூலம் பிறப்பிக்கப்பட்டது என்று வாதிட்டார். மறுபுறம், எதிர்மனுதாரர் எண். 1-க்கான சட்டக் கல்வி கற்ற வழக்கறிஞர், சட்டத்தின் பிரிவு 156(3)ன் உண்மையான நோக்கமும் எல்லையும் உயர் நீதிமன்றத்தால் சரியாகக் கவனிக்கப்பட்டுள்ளது, மேலும் சவால் செய்யப்பட்ட உத்தரவில் எந்தக் குறையும் இல்லை என்று வாதிட்டார். மாநிலத்திற்கான சட்டக் கல்வி கற்ற வழக்கறிஞர் மனுதாரரின் நிலைப்பாட்டை ஆதரித்தார்.

இரு தரப்பு வாதங்களையும் புரிந்துகொள்ள, சட்டத்தின் பிரிவு 156ஐ மேற்கோள் காட்ட வேண்டியது அவசியம்; அது பின்வருமாறு:

“156. விசாரணை செய்யத்தக்க (cognizable) வழக்குகளை விசாரிக்கும் காவல்துறை அதிகாரியின் அதிகாரம். – (1) காவல் நிலையத்தின் பொறுப்பாளராக உள்ள எந்த அதிகாரியும், ஒரு நடுவரின் உத்தரவின்றி, எந்த விசாரணை செய்யத்தக்க வழக்கையும் விசாரிக்கலாம். அத்தகைய வழக்கை, அக்காவல் நிலையத்தின் எல்லைக்குட்பட்ட உள்ளூர் பகுதியின் மீது அதிகார வரம்பு கொண்ட ஒரு நீதிமன்றம், அத்தியாயம் XIII-ன் விதிகளின் கீழ் விசாரிக்க அல்லது விசாரணை செய்ய அதிகாரம் பெற்றிருக்கும்.

(2) எந்தவொரு காவல்துறை அதிகாரியின் நடவடிக்கைகளும், அந்த வழக்கு இந்தப் பிரிவின் கீழ் விசாரிக்க அந்த அதிகாரிக்கு அதிகாரம் அளிக்கப்படாத ஒரு வழக்காக இருந்தது என்ற காரணத்தால், எந்த நிலையிலும் கேள்விக்குட்படுத்தப்படக்கூடாது.

(3) பிரிவு 190-ன் கீழ் அதிகாரம் பெற்ற எந்த நடுவரும், மேலே குறிப்பிட்டுள்ளபடி ஒரு விசாரணைக்கு உத்தரவிடலாம்.”

அத்தியாயம் XII-க்குள் வரும் பிரிவு 156, விசாரணை செய்யத்தக்க குற்றங்களை விசாரிக்கும் காவல்துறை அதிகாரிகளின் அதிகாரங்களைக் கையாள்கிறது. அத்தியாயம் XV-இல் உள்ள பிரிவு 202-இல் கருதப்பட்டுள்ள விசாரணை, சட்டத்தின் பிரிவு 156-இன் கீழ் கருதப்பட்டுள்ள விசாரணையிலிருந்து வேறுபட்டது.

சட்டத்தின் அத்தியாயம் XII, “காவல்துறைக்கான தகவல் மற்றும் அவர்களின் விசாரணை அதிகாரங்கள்” பற்றிய விதிகளைக் கொண்டுள்ளது. அதேசமயம், பிரிவு 202ஐக் கொண்ட அத்தியாயம் XV, ஒரு புகார் மீது எந்தவொரு குற்றத்தையும் அறிவித்துக் கொள்ளும்போதும் (taking cognizance), அதன்பிறகும் ஒரு நடுவர் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய நடவடிக்கைகள் பற்றிய விதிகளைக் கையாள்கிறது. மேற்கண்ட இரண்டு அத்தியாயங்களின் விதிகளும் முற்றிலும் வேறுபட்ட இரண்டு அம்சங்களைக் கையாளுகின்றன. ஒரு பொதுவான காரணி இருந்தாலும், அதாவது ஒரு நபரால் தாக்கல் செய்யப்பட்ட புகார், எனினும் அவை வேறுபட்டவை. அத்தியாயம் XII-க்குள் வரும் பிரிவு 156, விசாரணை செய்யத்தக்க குற்றங்களை விசாரிக்கும் காவல்துறை அதிகாரிகளின் அதிகாரங்களைக் கையாள்கிறது. உண்மைதான், அத்தியாயம் XV-க்குள் வரும் பிரிவு 202, ஒரு நடுவரின் அதிகாரத்தை “ஒரு காவல்துறை அதிகாரியால் விசாரணை நடத்த உத்தரவிடுவது” எனவும் குறிப்பிடுகிறது. ஆனால் பிரிவு 202-இல் கருதப்பட்டுள்ள விசாரணை, சட்டத்தின் பிரிவு 156-இல் கருதப்பட்டுள்ள விசாரணையிலிருந்து வேறுபட்டது.

சட்டத்தின் பிரிவு 156-ன் கீழ் விசாரணைக்கு ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டிய பல்வேறு படிகள், சட்டத்தின் அத்தியாயம் XII-இல் விரிவாக விளக்கப்பட்டுள்ளன. அத்தகைய விசாரணை, ஒரு விசாரணை செய்யத்தக்க குற்றம் இழைக்கப்பட்டது பற்றிய தகவலின் சாரத்தை, காவல் நிலையத்தின் பொறுப்பாளரால் வைக்கப்படும் புத்தகத்தில் பதிவு செய்வதன் மூலம் தொடங்கும். அதன்பின் தொடங்கப்பட்ட விசாரணை, சட்டத்தின் பிரிவு 173-இல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளபடி, போலீசாரால் தாக்கல் செய்யப்படும் அறிக்கையுடன் மட்டுமே முடிவடைய முடியும். அந்த அத்தியாயத்தில் கருதப்பட்டுள்ள விசாரணை, ஒரு நடுவரின் உத்தரவு இல்லாமலேயே போலீசாரால் தொடங்கப்பட முடியும். ஆனால் ஒரு நடுவர் பிரிவு 156(3)ன் கீழ் ஒரு விசாரணைக்கு உத்தரவிடும்போது, அது வேறு விதமான விசாரணையாக இருக்கும் என்று இது அர்த்தப்படுத்தாது. அத்தகைய விசாரணையும் சட்டத்தின் பிரிவு 173-இல் கருதப்பட்டுள்ள அறிக்கையுடன் மட்டுமே முடிவடைய வேண்டும். ஆனால் கவனிக்க வேண்டிய முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால், ஒரு நடுவர் அத்தியாயம் XII-ன் கீழ் விசாரணைக்கு உத்தரவிடும்போது, அவர் குற்றத்தை அறிவித்துக் கொள்வதற்கு (take cognizance) முன்பு அவ்வாறு செய்கிறார்.

ஆனால் ஒரு நடுவர், அவர் குற்றத்தை அறிவித்துக் கொள்ள முன்வந்தால், அத்தகைய எந்த விசாரணைக்கும் உத்தரவிட வேண்டியதில்லை. அவர் குற்றத்தை அறிவித்துக் கொண்டவுடன், சட்டத்தின் அத்தியாயம் XV-இல் கருதப்பட்டுள்ள நடைமுறையைப் பின்பற்ற வேண்டும். சட்டத்தின் பிரிவு 202(1)ஐப் படிப்பதன் மூலம், அதில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள விசாரணை ஒரு குறிப்பிட்ட வரையறுக்கப்பட்ட இயல்புடையது என்பது தெளிவாகிறது. அத்தகைய விசாரணையை ஒரு காவல்துறை அதிகாரியாலோ அல்லது வேறு எந்த நபராலோ செய்யுமாறு நடுவர் உத்தரவிட முடியும். அத்தகைய விசாரணையானது, தொடர்ந்து செயல்பட போதுமான அடிப்படை இருக்கிறதா இல்லையா என்பதை முடிவு செய்வதில் நடுவருக்கு உதவுவதற்கு மட்டுமே ஆகும். இதை பிரிவு 202(1)ன் இறுதி வார்த்தைகளான,
“அல்லது, தொடர்ந்து செயல்பட போதுமான அடிப்படை இருக்கிறதா இல்லையா என்பதை முடிவு செய்யும் நோக்கத்திற்காக, ஒரு காவல்துறை அதிகாரியாலோ அல்லது அவர் பொருத்தமாகக் கருதும் வேறு எந்த நபராலோ ஒரு விசாரணை நடத்த உத்தரவிடலாம்” என்பதிலிருந்து இதை அறிய முடியும்.
ஏனெனில், அவர் ஏற்கனவே புகாரில் வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ள குற்றத்தை அறிவித்துக் கொண்டுவிட்டார், அதன் பிறகு வழக்கின் எல்லை அவரிடமே இருக்கும்.

எனவே தெளிவான நிலைப்பாடு என்னவென்றால், எந்தவொரு நீதித்துறை நடுவரும், குற்றத்தை அறிவித்துக் கொள்வதற்கு முன்பு, சட்டத்தின் பிரிவு 156(3)ன் கீழ் விசாரணைக்கு உத்தரவிட முடியும். அவர் அவ்வாறு செய்தால், அவர் புகார்தாரரை உறுதிமொழியின் மீது விசாரிக்க வேண்டியதில்லை, ஏனெனில் அவர் அதில் எந்தக் குற்றத்தையும் அறிவித்துக் கொள்ளவில்லை. விசாரணையைத் தொடங்க போலீசாருக்கு உதவும் நோக்கத்திற்காக, ஒரு எப்.ஐ.ஆரைப் பதிவு செய்யுமாறு போலீசாருக்கு உத்தரவிட நடுவருக்கு உரிமை உண்டு. அவ்வாறு செய்வதில் எந்தச் சட்டவிரோதமும் இல்லை. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, ஒரு எப்.ஐ.ஆர் பதிவு செய்வது என்பது, ஒரு விசாரணை செய்யத்தக்க குற்றம் இழைக்கப்பட்டது பற்றிய தகவலின் சாரத்தை, காவல் நிலையத்தின் பொறுப்பாளரால் வைக்கப்படும் புத்தகத்தில் பதிவு செய்யும் செயல்முறையை மட்டுமே உள்ளடக்கியது, சட்டத்தின் பிரிவு 154-இல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளபடி. ஒரு நடுவர், சட்டத்தின் பிரிவு 156(3)ன் கீழ் விசாரணைக்கு உத்தரவிடும்போது, ஒரு எப்.ஐ.ஆர் பதிவு செய்யப்பட வேண்டும் என்று அப்பட்டமாகக் கூறாவிட்டாலும், புகாரால் வெளிப்படுத்தப்பட்ட விசாரணை செய்யத்தக்க குற்றம் தொடர்பாக எப்.ஐ.ஆரைப் பதிவு செய்வது காவல் நிலையத்தின் பொறுப்பாளரின் கடமையாகும். ஏனெனில், அதன்பிறகுதான் அந்தக் காவல்துறை அதிகாரி சட்டத்தின் அத்தியாயம் XII-இல் கருதப்பட்டுள்ள மேலதிக நடவடிக்கைகளை எடுக்க முடியும்.

மேற்கண்ட நிலைப்பாடு சுரேஷ் சந்த் ஜெயின் வ. ம.ப. மாநிலம் மற்றும் மற்றொருவர் [2001(2) SCC 628] வழக்கில் எடுத்துரைக்கப்பட்டது.

கோபால் தாஸ் சிந்தி மற்றும் பலர் வ. அசாம் மாநிலம் மற்றும் மற்றொருவர் (AIR 1961 SC 986) வழக்கில் பின்வருமாறு கவனிக்கப்பட்டது:

“திரு. தாமஸிடம் ஆகஸ்ட் 3, 1957 அன்று புகார் கிடைத்தபோது, அவரது உத்தரவு, நாம் ஏற்கனவே மேற்கோள் காட்டியுள்ளோம், புகாரில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள குற்றங்களை அவர் அறிவித்துக் கொள்ளவில்லை என்பதையும், மாறாக புகாரை சட்டத்தின் பிரிவு 156(3)ன் கீழ் கவுகாத்தி காவல் நிலைய பொறுப்பாளருக்கு விசாரணைக்காக அனுப்பி வைத்தார் என்பதையும் தெளிவாகக் குறிக்கிறது. பிரிவு 156(3) கூறுகிறது “பிரிவு 190-ன் கீழ் அதிகாரம் பெற்ற எந்த நடுவரும் மேலே குறிப்பிட்டுள்ளபடி ஒரு விசாரணைக்கு உத்தரவிடலாம்”. திரு. தாமஸ் நிச்சயமாக பிரிவு 190-ன் கீழ் அறிவித்துக் கொள்ள அதிகாரம் பெற்ற ஒரு நடுவர் ஆவார், மேலும் ஒரு புகாரைப் பெற்றவுடன் ஒரு குற்றத்தை அறிவித்துக் கொள்ள அவருக்கு அதிகாரம் இருந்தது. ஆனாலும், அவர் அறிவித்துக் கொள்ளாமல், பிரிவுகள் 147, 342 மற்றும் 448 விசாரணை செய்யத்தக்க குற்றங்கள் என்பதால், புகாரை விசாரணைக்காக போலீசாருக்கு அனுப்ப முடிவு செய்தார். ஆயினும்கூட, ஒரு புகார் தாக்கல் செய்யப்பட்டவுடன், நடுவர் அதை அறிவித்துக் கொண்டு சட்டத்தின் அத்தியாயம் XVI-ன் கீழ் முன்னெடுத்துச் செல்ல கடமைப்பட்டிருக்கிறார் என்று வாதிடப்பட்டது. இருப்பினும், அத்தியாயம் XVI, நடுவர் தன்முன் தாக்கல் செய்யப்பட்ட புகாரின் மீது ஒரு குற்றத்தை அறிவித்துக் கொண்டிருந்தால் மட்டுமே செயல்பாட்டுக்கு வரும் என்பது தெளிவாகிறது. ஏனெனில், பிரிவு 200 கூறுகிறது, ஒரு புகாரின் மீது ஒரு குற்றத்தை அறிவித்துக் கொள்ளும் ஒரு நடுவர், உடனடியாக புகார்தாரரையும், அப்போது ஆஜராகும் சாட்சிகளையும், உறுதிமொழியின் மீது விசாரணை செய்ய வேண்டும், மேலும் விசாரணையின் சாரம் எழுத்து வடிவில் குறைக்கப்பட்டு, புகார்தாரர் மற்றும் சாட்சிகளாலும், நடுவராலும் கையெழுத்திடப்பட வேண்டும். நடுவர் தன்முன் தாக்கல் செய்யப்பட்ட புகாரின் மீது குற்றத்தை அறிவித்துக் கொள்ளவில்லை என்றால், புகார் தாக்கல் செய்யப்பட்ட நேரத்தில் புகார்தாரரையும் ஆஜரான சாட்சிகளையும் உறுதிமொழியின் மீது விசாரிக்க அவர் கடமைப்பட்டிருக்க மாட்டார். புகாரில் கூறப்பட்டுள்ள உண்மைகள் ஏதேனும் குற்றம் இழைக்கப்பட்டதை வெளிப்படுத்தினால், ஒரு புகார் தாக்கல் செய்யப்பட்டவுடன், ஒரு நடுவர் அதை அறிவித்துக் கொள்ள கடமைப்பட்டிருக்கிறார் என்று பொருள்படும் வகையில் பிரிவு 190-ன் விதிகளை நாம் படிக்க முடியாது. பிரிவு 190-இல் உள்ள ‘may’ (விடுக்கலாம்) என்ற வார்த்தையை ‘must’ (கட்டாயமாக வேண்டும்) என்று பொருள்படும் வகையில் கட்டமைக்க எங்களால் முடியவில்லை. காரணம் வெளிப்படை. விசாரணை செய்யத்தக்க குற்றங்களை வெளிப்படுத்தும் ஒரு புகார், ஒரு நடுவர் அந்த புகாரை பிரிவு 156(3)ன் கீழ் விசாரணைக்காக போலீசாருக்கு அனுப்புவதை நியாயப்படுத்தலாம்.

முதன்மையாக விசாரணை செய்யத்தக்க குற்றங்கள் சம்பந்தப்பட்ட வழக்குகளில் விசாரிக்கும் கடமை போலீசாரிடம் இருக்கும்போது, நடுவரின் நேரம் ஏன் வீணாக்கப்பட வேண்டும்? மறுபுறம், ஒரு நடுவர் தனது விருப்புரிமையைப் பயன்படுத்தி ஒரு விசாரணை செய்யத்தக்க குற்றத்தை அறிவித்துக் கொள்ளும் சந்தர்ப்பங்கள் இருக்கலாம். அவர் அவ்வாறு செய்தால், சட்டத்தின் அத்தியாயம் XVI வழங்கப்பட்ட முறையில் அவர் முன்னெடுக்க வேண்டும்.

மேல்முறையீட்டாளர்கள் சார்பாக செய்யப்பட்ட வாதங்களை ஆதரித்து பல வழக்குகள் எங்கள் முன் மேற்கோள் காட்டப்பட்டன. ‘அறிவித்துக் கொள்வது’ (taking cognizance) என்றால் என்ன என்பது குறித்தும் சில வாதங்கள் செய்யப்பட்டன. மேற்கோள் காட்டப்பட்ட வழக்குகளைக் குறிப்பிடுவது தேவையற்றது. சுப்ரிடென்டென்ட் அண்ட் ரெம்ப்ரான்சர் ஆஃப் லீகல் அஃபையர்ஸ், வெஸ்ட் வங்காளம் வ. அபனி குமார் பானர்ஜி, AIR 1950 Cal 437 வழக்கில் திரு. நீதிபதி தாஸ் குப்தா அவர்களின் பின்வரும் கவனிப்புகள்:
“‘அறிவித்துக் கொள்வது’ என்பது கிரிமினல் நடைமுறைச் சட்டத்தில் வரையறுக்கப்படவில்லை.

அதை வரையறுக்க முயற்சிப்பதில் எனக்கு விருப்பமில்லை. இருப்பினும், எந்தவொரு நடுவரும் பிரிவு 190(1)(a) கிரிமினல் நடைமுறைச் சட்டத்தின் கீழ் எந்தவொரு குற்றத்தையும் அறிவித்துக் கொண்டதாகக் கூறப்படுவதற்கு முன்பு, அவர் மனுவின் உள்ளடக்கங்களுக்கு தனது மனதைப் பயன்படுத்தியிருக்க வேண்டும் என்பது மட்டுமல்லாமல், இந்த அத்தியாயத்தின் அடுத்தடுத்த விதிகளில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள ஒரு குறிப்பிட்ட வழியில் முன்னெடுப்பதற்கான நோக்கத்திற்காக அவ்வாறு செய்திருக்க வேண்டும் என்பது எனக்குத் தெளிவாகத் தெரிகிறது.

பிரிவு 200-ன் கீழ் முன்னெடுத்து, அதன்பின் பிரிவு 202-ன் கீழ் விசாரணை மற்றும் அறிக்கைக்காக அனுப்புதல். ஒரு நடுவர், இந்த அத்தியாயத்தின் அடுத்தடுத்த பிரிவுகளின் கீழ் முன்னெடுக்கும் நோக்கத்திற்காக அல்லாமல், வேறு வகையான நடவடிக்கை எடுப்பதற்காக, எ.கா., பிரிவு 156(3)ன் கீழ் விசாரணைக்கு உத்தரவிடுவது அல்லது விசாரணையின் நோக்கத்திற்காக தேடுதல் ஆணை பிறப்பிப்பது போன்றவற்றுக்காக தனது மனதைப் பயன்படுத்தினால், அவர் குற்றத்தை அறிவித்துக் கொண்டதாகக் கூற முடியாது.”
என்ற கருத்துக்கள் ஆர்.ஆர். சாரி வ. உத்தரப் பிரதேச மாநிலம் (1951 SCR 312) வழக்கில் இந்த நீதிமன்றத்தால் அங்கீகரிக்கப்பட்டன.

ஒரு நடுவர், அத்தியாயம் XVI-ன் பல்வேறு பிரிவுகளின் கீழ் முன்னெடுக்கும் நோக்கத்திற்காக அல்லாமல், பிரிவு 156(3)ன் கீழ் விசாரணைக்கு உத்தரவிடுவது அல்லது விசாரணையின் நோக்கத்திற்காக தேடுதல் ஆணை பிறப்பிப்பது போன்ற வேறு வகையான நடவடிக்கை எடுப்பதற்காக தனது மனதைப் பயன்படுத்தினால், அவர் எந்தக் குற்றத்தையும் அறிவித்துக் கொண்டதாகக் கூற முடியாது என்பது திரு. நீதிபதி தாஸ் குப்தாவின் கவனிப்புகளிலிருந்து தெளிவாகும்.

மேலே குறிப்பிடப்பட்ட திரு. நீதிபதி தாஸ் குப்தாவின் கவனிப்புகள், நாராயணதாஸ் பகவான்தாஸ் மாதவ்தாஸ் வ. மேற்கு வங்காள மாநிலம் (AIR 1959 SC 1118) வழக்கில் இந்த நீதிமன்றத்தால் அங்கீகரிக்கப்பட்டன. எனவே, தற்போதைய வழக்கில், கூடுதல் மாவட்ட நடுவரோ அல்லது திரு. தாமஸோ, ஒரு குற்றத்தை அறிவித்துக் கொள்ளும் நோக்குடன், ஆகஸ்ட் 3, 1957 அன்று தாக்கல் செய்யப்பட்ட புகாருக்கு தங்கள் மனதைப் பயன்படுத்தவில்லை என்பது தெளிவாகும்.

கூடுதல் மாவட்ட நடுவர் புகாரை திரு. தாமசிடம் கையாள அனுப்பி வைத்தார். புகாரில் விசாரணை செய்யத்தக்க குற்றங்கள் குறிப்பிடப்பட்டிருப்பதைக் கண்ட திரு. தாமஸ், எந்தக் குற்றத்தையும் அறிவித்துக் கொள்ளும் நோக்குடன் அதற்கு தனது மனதைப் பயன்படுத்தவில்லை; மாறாக, அது சட்டத்தின் பிரிவு 156(3)ன் கீழ் போலீசாரால் விசாரிக்கப்பட வேண்டிய ஒரு விஷயம் என்று அவரது கருத்தில் இருந்தது.

திரு. தாமஸின் நடவடிக்கை திரு. நீதிபதி தாஸ் குப்தாவின் கவனிப்புகளுக்குள் வருகிறது. இந்த சூழ்நிலைகளில், மேல்முறையீட்டாளர்கள் சார்பான முதல் வாதத்தில் எந்த உண்மையும் இல்லை என்று நாங்கள் கருதுகிறோம்.”

நாராயணதாஸ் பகவான்தாஸ் மாதவ்தாஸ் வ. மேற்கு வங்காள மாநிலம் (AIR 1959 SC 1118) வழக்கில் பின்வருமாறு கவனிக்கப்பட்டது:

“19.09.1952 அன்று, மேல்முறையீட்டாளர் கூடுதல் மாவட்ட நடுவர் முன் ஆஜரானார், அவர் பின்வரும் உத்தரவைப் பதிவு செய்தார்:-
“அவர் தலா ரூ. 5,000 மதிப்புள்ள பத்து உத்தரவாததாரர்களுடன் ரூ. 50,000 பிணையில் செல்ல வேண்டும். போலீஸ் அறிக்கை பார்க்கப்பட்டது. விசாரணையை முடிக்க நவம்பர் 19, 1952 வரை அவகாசம் அளிக்கப்பட்டது.”

19.11.1952 அன்று, போலீஸ் அறிக்கையை பார்வையிட்ட நடுவர், ஜனவரி 2, 1953 வரை விசாரணைக்கு மேலும் அவகாசம் அளித்தார், அன்று மீண்டும் பிப்ரவரி 2, 1953 வரை அவகாசம் நீட்டிக்கப்பட்டது. இதற்கிடையில், ஜனவரி 27, 1953 அன்று, இன்ஸ்பெக்டர் மித்ராவுக்கு, புகார் தாக்கல் செய்ய வெளிநாட்டுப் பரிமாற்ற ஒழுங்குமுறைச் சட்டத்தின் பிரிவு 23(3)(b)ன் கீழ் அதிகாரம் அளிக்கப்பட்டது. அதன்படி, பிப்ரவரி 2, 1953 அன்று ஒரு புகார் தாக்கல் செய்யப்பட்டது. அதன் மீது கூடுதல் மாவட்ட நடுவர் பின்வரும் உத்தரவைப் பதிவு செய்தார்:

“வெளிநாட்டுப் பரிமாற்ற ஒழுங்குமுறைச் சட்டத்தின் பிரிவு 8(2)ன் கீழ், அதன் பிரிவு 23B உடன் இணைந்து, கடல் சுங்கச் சட்டத்தின் பிரிவு 19 உடன் இணைந்து, மற்றும் பிரிவு 8(2)ன் கீழ் இந்திய ரிசர்வ் வங்கியால் பிறப்பிக்கப்பட்ட அறிவிப்பு எண். F.E.R.A. 105/51 தேதி 27.02.1951 (திருத்தப்பட்டபடி) ஆகியவற்றின் கீழ், குற்றவாளி நாராயணதாஸ் பகவான்தாஸ் மாதவ்தாஸுக்கு எதிராக இன்று தாக்கல் செய்யப்பட்ட புகார் பார்க்கப்பட்டது. அதிகாரக் கடிதம் பார்க்கப்பட்டது. சட்டப்படி தீர்ப்புக்கு ஆதரவாக, திரு. எம்.என். சின்ஹா, எஸ்.டி.எம். (சதர்), நடுவர் 1ம் வகுப்பு (சிறப்பு அதிகாரம் பெற்றவர்) அவர்களிடம் ஒப்படைக்கப்படுகிறது. குற்றவாளி அவர் முன் ஆஜராக வேண்டும்.”

அதன்படி, அதே தேதியில் திரு. சின்ஹா பின்வரும் உத்தரவைப் பதிவு செய்தார்:-
“குற்றவாளி ஆஜர். பிணையைக் குறைக்க மனு தாக்கல் செய்யப்பட்டுள்ளது. அனைத்து உண்மைகளையும் கருத்தில் கொண்டு, 5 உத்தரவாததாரர்களுடன் ரூ. 25,000 ரூபாய்க்கு பிணை வழங்கப்பட்டது. சாட்சியத்திற்காக 26.03.1952 மற்றும் 27.03.1952 க்கு ஒத்திவைக்கப்பட்டது.”

இந்த உத்தரவுகளிலிருந்து, 19.09.1952 அன்று, கூடுதல் மாவட்ட நடுவர் குற்றத்தை அறிவித்துக் கொள்ளவில்லை என்பது தெளிவாகிறது, ஏனெனில் அவர் நவம்பர் 19, 1952 வரை விசாரணையை முடிக்க போலீசாருக்கு அவகாசம் அளித்திருந்தார். அவரது அடுத்தடுத்த உத்தரவுகளால் விசாரணைக்கான அவகாசம் பிப்ரவரி 2, 1953 வரை மேலும் நீட்டிக்கப்பட்டது. புகார் தாக்கல் செய்யப்பட்ட தேதியிலும், கூடுதல் மாவட்ட நடுவரின் உத்தரவு, அவர் குற்றத்தை அறிவித்துக் கொண்டு, வழக்கை விசாரணைக்காக திரு. சின்ஹாவிடம் அனுப்பி வைத்தார் என்பதை தெளிவாகக் குறித்தது. கூடுதல் மாவட்ட நடுவர் அறிவித்துக் கொள்ளாவிட்டால், திரு. சின்ஹா அவர்கள் நிச்சயமாக அறிவித்துக் கொண்டார் என்பதும் திரு. சின்ஹாவின் உத்தரவிலிருந்து தெரியவரும்.

ஏனெனில் அவர் பிணையைக் குறைக்க வேண்டுமா என்று பரிசீலித்து, சாட்சியத்திற்காக 26 மற்றும் 27 மார்ச் தேதிகளை நிர்ணயித்தார். இருப்பினும், செப்டம்பர் 16, 1952 அன்று மித்ரா தேடுதல் ஆணைக்கு விண்ணப்பித்தபோது, கூடுதல் மாவட்ட நடுவர் அதன் மீது, “அனுமதிக்கப்படுகிறது. தேடுதல் ஆணை பிறப்பிக்கவும்” என்று ஒரு உத்தரவைப் பதிவு செய்தார். இந்த தேதியில்தான் கூடுதல் மாவட்ட நடுவர் குற்றத்தை அறிவித்துக் கொண்டார் என்று வாதிடப்பட்டது. இந்த வாதத்தை நாங்கள் ஏற்க முடியாது, ஏனெனில் இன்ஸ்பெக்டர் மித்ராவின் மனு, “இது விசாரணை செய்ய முடியாத (non-cognizable) குற்றம் என்பதால், சட்டத்தின் பிரிவு 155-ன் கீழ் வழக்கை விசாரிக்க எனக்கு அனுமதி அளிக்குமாறு பணிவுடன் வேண்டுகிறேன்” என்று தெளிவாகக் கூறுகிறது.

அதாவது, கூடுதல் மாவட்ட நடுவர் குற்றத்தை அறிவித்துக் கொள்ளும்படி கேட்கப்படவில்லை. ஒரு விசாரணை செய்ய முடியாத குற்றத்தை விசாரிக்க காவல்துறை அதிகாரிக்கு அனுமதி வழங்குமாறு அவர் வெறுமனே கேட்டுக்கொள்ளப்பட்டார். கூடுதல் மாவட்ட நடுவரிடம் கைது ஆணை பிறப்பிக்குமாறு கேட்டுக்கொண்ட மனுவும், அத்தகைய ஆணையை பிறப்பிக்கும் அவரது உத்தரவும், கூடுதல் மாவட்ட நடுவர் அதன் மூலம் குற்றத்தை அறிவித்துக் கொண்டார் என்பதைக் குறிக்கும் உத்தரவுகளாகக் கருதப்பட முடியாது. விசாரணையின் நோக்கங்களுக்காக அவரது இருப்பு அவசியம் என்று மனுவில் தெளிவாகக் கூறப்பட்டிருந்தது. இன்ஸ்பெக்டர் மித்ரா எடுத்த நடவடிக்கை வெறுமனே வழக்கின் விசாரணையில் ஒரு படியாகும்.

குற்றவியல் நடைமுறைச் சட்டத்தின் பிரிவு 155(3)ன் விதிகளைக் கருத்தில் கொண்டு, அவராகவே கைது செய்யும் அதிகாரம் அவருக்கு இல்லை. அவரது விசாரணையை எளிதாக்குவதற்கு, மேல்முறையீட்டாளரைக் கைது செய்வது அவசியமாக இருந்தது, மேலும் அதை அவரால் கூடுதல் மாவட்ட நடுவரிடமிருந்து கைது ஆணை இல்லாமல் செய்ய முடியாது. ஏற்கனவே கூறியது போல், செப்டம்பர் 19, 1952 அன்றைய கூடுதல் மாவட்ட நடுவரின் உத்தரவு, அவர் இன்னும் இந்த விஷயத்தை விசாரணையில் உள்ள ஒன்றாகவே கருதினார் என்பதை மிகவும் தெளிவுபடுத்துகிறது. செப்டம்பர் 16 அன்றோ அல்லது அதற்குப் பின் பிப்ரவரி 2, 1953 வரையிலான எந்தவொரு அடுத்தடுத்த தேதியிலோ, கூடுதல் மாவட்ட நடுவர், மேல்முறையீட்டாளருக்கு எதிராக ஒரு நடவடிக்கை (process) பிறப்பிக்கும் நோக்குடன் வழக்குக்கு தனது மனதைப் பயன்படுத்தியதாக எந்த நல்ல காரணத்துடனும் கூற முடியாது. மேல்முறையீட்டாளர் பிப்ரவரி 2, 1953 அன்று நடுவர் முன் ஆஜரானார், மேலும் அவருக்கு சம்மன் அனுப்பும் கேள்வி எழவில்லை. இருப்பினும், கூடுதல் மாவட்ட நடுவர், அவர் வழக்கை விசாரணைக்காக திரு. சின்ஹாவிடம் அனுப்பியதால், இந்த தேதியில் அறிவித்துக் கொண்டதாகக் கருதப்பட வேண்டும். பிப்ரவரி 2, 1953 அன்று கூடுதல் மாவட்ட நடுவர் குற்றத்தை அறிவித்துக் கொள்வதற்கு எந்த சட்டத் தடையும் இல்லை, ஏனெனில் அந்த தேதியில் இன்ஸ்பெக்டர் மித்ராவின் புகார், அவர் வெளிநாட்டுப் பரிமாற்ற ஒழுங்குமுறைச் சட்டத்தின் பிரிவு 23(3)(b)ன் கீழ் தாக்கல் செய்ய அதிகாரம் பெற்ற ஒன்றாகும். எனவே, கூடுதல் மாவட்ட நடுவரின் பல்வேறு உத்தரவுகளை முறையாகப் படித்தால், பிப்ரவரி 2, 1953 வரை எந்தக் குற்றமும் அறிவித்துக் கொள்ளப்படவில்லை என்பது நமக்குத் தெளிவாகிறது. செப்டம்பர் 16, 1952 அன்று அவர் குற்றத்தை அறிவித்துக் கொண்டார் என்ற வாதம் அடிப்படையற்றது. செப்டம்பர் 16, 1952, செப்டம்பர் 19, 1952, நவம்பர் 19, 1952 மற்றும் ஜனவரி 2, 1953 அன்று கூடுதல் மாவட்ட நடுவர் பிறப்பித்த உத்தரவுகள், ஒரு விசாரணை செய்ய முடியாத குற்றத்தில் போலீசாரின் விசாரணை நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கும்போது பிறப்பிக்கப்பட்ட உத்தரவுகளாகும். விசாரணையின் முடிவில் மேல்முறையீட்டாளருக்கு எதிராக எந்தப் புகாரும் தாக்கல் செய்யப்படாவிட்டால், போலீசார் சட்டத்தின் பிரிவு 169-ன் விதிகளின் கீழ், அவர் அல்லது அவர்கள் தேவைப்பட்டால், ஒரு குற்றத்தை போலீஸ் அறிக்கையின் பேரில் அறிவித்துக் கொள்ளவும், குற்றவாளியை விசாரிக்கவும் அல்லது விசாரணைக்காக ஆஜர்படுத்தவும் அதிகாரம் பெற்ற கூடுதல் மாவட்ட நடுவர் முன் ஆஜராக, அவரை ஒரு பிணைப் பத்திரத்தில் உத்தரவாதத்துடன் அல்லது இல்லாமல் விடுவித்திருக்க முடியும். இந்த விஷயத்தில் நடுவர் எந்த மேலதிக உத்தரவுகளையும் பிறப்பிக்கத் தேவையில்லை. மறுபுறம், விசாரணையை முடித்த பிறகு, இந்த வழக்கில் உள்ளதைப் போல, ஒரு புகார் தாக்கல் செய்யப்பட்டால், அந்தப் புகார், வெளிநாட்டுப் பரிமாற்ற ஒழுங்குமுறைச் சட்டத்தின் பிரிவு 23(3)(b)ன் படி தேவைப்படும் ரிசர்வ் வங்கியின் அத்தியாவசிய அதிகாரத்துடன் தாக்கல் செய்யப்பட்டதா என்பதை விசாரிப்பது கூடுதல் மாவட்ட நடுவரின் கடமையாகும். இந்தக் கட்டத்தில்தான், அவர் குற்றத்தை அறிவித்துக் கொள்வாரா இல்லையா என்பதில் கூடுதல் மாவட்ட நடுவர் தனது முடிவை எடுக்க அழைக்கப்படுவார். மேற்கூறியபடி, புகார் ரிசர்வ் வங்கியின் அதிகாரத்துடன் தாக்கல் செய்யப்பட்டிருந்தால், நடுவர் அறிவித்துக் கொள்வதற்கு எந்த சட்டத் தடையும் இருக்காது. மறுபுறம், பிரிவு 23-ன் படி தேவைப்படும் புகார் தாக்கல் செய்ய சரியான அதிகாரம் இல்லையென்றால், சம்பந்தப்பட்ட நடுவர் அறிவித்துக் கொள்வதில் இருந்து தடை செய்யப்படுவார். தற்போதைய வழக்கில், பிப்ரவரி 2, 1953 அன்று தாக்கல் செய்யப்பட்ட புகார், ஜனவரி 27, 1953 அன்று ரிசர்வ் வங்கியால் புகார் தாக்கல் செய்ய தேவையான அதிகாரம் வழங்கப்பட்டிருந்ததால், அது வெளிநாட்டுப் பரிமாற்ற ஒழுங்குமுறைச் சட்டத்தின் பிரிவு 23-ன் விதிகளுக்கு இணங்கிய ஒன்றாக இருந்தது, மேலும் கூடுதல் மாவட்ட நடுவர் குற்றத்தை அறிவித்துக் கொள்ள முடியும், அதை அவர் அந்த தேதியில் செய்தார். சுப்ரிடென்டென்ட் அண்ட் ரெம்ப்ரான்சர் ஆஃப் லீகல் அஃபையர்ஸ், வெஸ்ட் வங்காளம் வ. அபனி குமார் பானர்ஜி [A.I.R. (1950) Cal. 437] வழக்கில் நீதிபதி தாஸ் குப்தா அவர்களின் பின்வரும் கவனிப்பு ஆர்.ஆர். சாரி வ. உத்தரப் பிரதேச மாநிலம் [[1951] S.C.R. 312] வழக்கில் இந்த நீதிமன்றத்தால் அங்கீகரிக்கப்பட்டது:-
“‘அறிவித்துக் கொள்வது’ என்பது கிரிமினல் நடைமுறைச் சட்டத்தில் வரையறுக்கப்படவில்லை, அதை வரையறுக்க முயற்சிப்பதில் எனக்கு விருப்பமில்லை. இருப்பினும், எந்தவொரு நடுவரும் பிரிவு 190(1)(a) கிரிமினல் நடைமுறைச் சட்டத்தின் கீழ் எந்தவொரு குற்றத்தையும் அறிவித்துக் கொண்டதாகக் கூறப்படுவதற்கு முன்பு, அவர் மனுவின் உள்ளடக்கங்களுக்கு தனது மனதைப் பயன்படுத்தியிருக்க வேண்டும் என்பது மட்டுமல்லாமல், இந்த அத்தியாயத்தின் அடுத்தடுத்த விதிகளில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள ஒரு குறிப்பிட்ட வழியில் முன்னெடுப்பதற்கான நோக்கத்திற்காக அவ்வாறு செய்திருக்க வேண்டும் என்பது எனக்குத் தெளிவாகத் தெரிகிறது – பிரிவு 200-ன் கீழ் முன்னெடுத்து, அதன்பின் பிரிவு 202-ன் கீழ் விசாரணை மற்றும் அறிக்கைக்காக அனுப்புதல். ஒரு நடுவர், இந்த அத்தியாயத்தின் அடுத்தடுத்த பிரிவுகளின் கீழ் முன்னெடுக்கும் நோக்கத்திற்காக அல்லாமல், வேறு வகையான நடவடிக்கை எடுப்பதற்காக, எ.கா., பிரிவு 156(3)ன் கீழ் விசாரணைக்கு உத்தரவிடுவது அல்லது விசாரணையின் நோக்கத்திற்காக தேடுதல் ஆணை பிறப்பிப்பது போன்றவற்றுக்காக தனது மனதைப் பயன்படுத்தினால், அவர் குற்றத்தை அறிவித்துக் கொண்டதாகக் கூற முடியாது.””

எவ்வாறாயினும், சாரி வழக்கில் இந்த நீதிமன்றம் ஊழல் தடுப்புச் சட்டத்தின் கீழ் வந்த ஒரு விஷயத்தைக் கையாள்கிறது என்று வாதிடப்படுகிறது. ஆனாலும், அது எந்த வித்தியாசத்தையும் ஏற்படுத்தாது என்று நமக்குத் தோன்றுகிறது. நீதிபதி தாஸ் குப்தா அவர்களால் விளக்கப்பட்டு, அங்கீகரிக்கப்பட்டது அந்தக் கொள்கைதான். ஒரு குற்றம் எப்போது அறிவிக்கப்படுகிறது என்பது ஒவ்வொரு வழக்கின் உண்மைகள் மற்றும் சூழ்நிலைகளைப் பொறுத்தது, மேலும் அறிவித்துக் கொள்வது என்றால் என்ன என்பதை வரையறுக்க முயற்சிப்பது சாத்தியமற்றது. ஒரு விசாரணையின் நோக்கத்திற்காக தேடுதல் ஆணை பிறப்பிப்பது அல்லது அந்த நோக்கத்திற்காக கைது ஆணை பிறப்பிப்பது ஆகியவை, ஒரு குற்றம் அறிவிக்கப்பட்ட செயல்களாகக் கருதப்பட முடியாது. ஒரு நடுவர், குற்றவியல் நடைமுறைச் சட்டத்தின் அத்தியாயம் XVI-ன் பிரிவு 200 மற்றும் அடுத்தடுத்த பிரிவுகளின் கீழ் அல்லது சட்டத்தின் அத்தியாயம் XVII-ன் பிரிவு 204-ன் கீழ் முன்னெடுக்கும் நோக்கத்திற்காக தனது மனதைப் பயன்படுத்தும்போது மட்டுமே, அவர் தனது மனதைப் பயன்படுத்தியுள்ளார், எனவே அறிவித்துக் கொண்டார் என்று உறுதியாகக் கூற முடியும்.”

எதிர்மனுதாரர் எண். 1-க்கான சட்டக் கல்வி கற்ற வழக்கறிஞரால், மனுதாரரால் தாக்கல் செய்யப்பட்ட மனு, கண்டிப்பான அர்த்தத்தில் ஒரு புகார் இல்லை என்று ஒரு மெல்லிய வாதம் முன்வைக்கப்பட்டது. இந்த வாதம் தெளிவாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதது. ஒரு மனுவின் பெயர் முக்கியமற்றது. சட்டத்தின் பிரிவு 2(d) “புகார்” என்பதை பின்வருமாறு வரையறுக்கிறது:

“’புகார்’ என்பது, அறியப்பட்ட அல்லது அறியப்படாத ஒரு நபர் ஒரு குற்றத்தை இழைத்துள்ளார் என்பதை, இந்தச் சட்டத்தின் கீழ் நடவடிக்கை எடுப்பதற்கான நோக்கத்துடன், ஒரு நடுவரிடம் வாய்மொழியாகவோ அல்லது எழுத்துப்பூர்வமாகவோ செய்யப்படும் எந்தவொரு குற்றச்சாட்டையும் குறிக்கும், ஆனால் ஒரு போலீஸ் அறிக்கையை (police report) உள்ளடக்கியதாக இருக்காது.
விளக்கம்:- ஒரு வழக்கில், விசாரணைக்குப் பின், ஒரு விசாரணை செய்ய முடியாத குற்றம் இழைக்கப்பட்டிருப்பதை வெளிப்படுத்தும் ஒரு காவல்துறை அதிகாரியால் செய்யப்பட்ட அறிக்கை, ஒரு புகாராகக் கருதப்படும்; மேலும் அத்தகைய அறிக்கையை செய்யும் காவல்துறை அதிகாரி புகார்தாரராகக் கருதப்படுவார்.”

ஒரு புகாருக்கு குறிப்பிட்ட வடிவம் எதுவும் இல்லை. ஒரு குற்றம் இழைக்கப்பட்டுள்ளது என்ற குற்றச்சாட்டைக் கொண்ட, மற்றும் குற்றவாளிகள் பொருத்தமான முறையில் கையாளப்பட வேண்டும் என்று மன்றாடி முடிவடையும், நடுவருக்கு உரையாற்றப்படும் ஒரு மனு, இந்த உடனடி வழக்கில் உள்ளதைப் போல, ஒரு புகாரே ஆகும்.

சட்டத்தின் மேற்கண்ட நிலைப்பாட்டின் பார்வையில், உயர் நீதிமன்றம் பிறப்பித்த உத்தரவு தெளிவாக நிலைநிறுத்த முடியாதது ஆகும், எனவே அது ரத்து செய்யப்படுகிறது. மேல்முறையீடு ஏற்கப்படுகிறது.

உச்சநீதிமன்ற தீர்ப்பு.